Гар нома бе номи хушати бӯсади забони хома ро

گر نامه بی‌نامِ خوشت بوسد زبان خامه را

Он рӯи сиёҳии бас буд то рӯзи маҳшари нома ро

آن رو سیاهی بس بود تا روز محشر نامه را

Дилдодаи номи туам аз ҳарки науммат бишинавам

دلدادهٔ نام توام از هرکه نامت بشنوم

Бар муждаи номи хушати ҳам ҷони даҳуми ҳам ҷома ро

بر مژده نام خوشت هم جان دهم هم جامه را

Ман куштаи хати туам кам рон ба хӯни ман қалам

من کشتهٔ خط توام کم ران به خون من قلم

Сурхӣ ба хӯни ман мадаи минқори зоғи хома ро

سرخی به خون من مده منقار زاغ خامه را

Аз як назар дар кӯии ту сад шайхи сунъони бути параст

از یک نظر در کوی تو شد شیخ صنعان بت‌پرست

Расвоӣ олам мекунад ишқи ту сад аллома ро

رسوای عالم می‌کند عشق تو صد علّامه را

Аз ҳалқаи мисатони ту хайли малик бебаҳра анд

از حلقهٔ مستان تو خیل ملک بی‌بهره‌اند

Каз суҳбати хосони ҳақ файзӣ набошад омма ро

کز صحبت خاصان حق فیضی نباشد عامه را

Аҳлии сухан кӯтоҳ кун афсонаи гӯйӣ то ба кӣ ?

اهلی سخن کوتاه کن افسانه‌گویی تا به کی؟

Ҳангоми хоб алқсаҳ шуд бар ҳам зани ин ҳангома ро

هنگام خواب القصه شد بر هم زن این هنگامه را