Рӯз абраст ва диҳад соқии ҷони соғари мо

روز ابر است و دهد ساقی جان ساغر ما

Сояи раҳмат ӯ кам нашавад аз сари мо

سایه رحمت او کم نشود از سر ما

Икдм эй умр аз дрмо низ дарой

یکدم ای عمر گهی از در ما نیز درآی

Пеш аз он дам ки аҷҷал ҳалқа занад бар дрмо

پیش از آن دم که اجل حلقه زند بر در ما

Хоки мо сӯхтагони хор на бинӣ ки фалак

خاک ما سوختگان خوار نه بینی که فلک

Нили рухсораи мо сохт зхокстри мо

نیل رخساره ما ساخت ز خاکستر ما

Нахли мақсӯдӣ ва аз шохи висолати мо ро

نخل مقصودی و از شاخ وصالت ما را

Бар умеди ҳамин бас ки нишинӣ бар мо

بر امید همین بس که نشینی بر ما

Ашк чун симу рух чун зрмои байни назарӣ

اشک چون سیم و رخ چون زر ما بین نظری

Аикаҳи ҳаргиз ?назарет нест басему зари мо

ای که هرگز نظرت نیست به سیم و زر ما

Сар биболин нануҳум аз ситамат бскаҳ шавад

سر به بالین ننهم از ستمت بس که شود

Баста аз хӯни ҷигар бар тани мо бистари мо

بسته از خون جگر بر تن ما بستر ما

Мо ки ҳастем ғуломи ту з рӯй ихлос

ما که هستیم غلام تو ز روی اخلاص

Зонка бошӣ ба яқин дар ҳамаи ҷои меҳтари мо

زانکه باشی به یقین در همه جا مهتر ما

Шукр дорем чу аҳлии бҷгри хории худ

شکر داریم چو اهلی به جگرخواری خود

Ки расад аз карамати ончӣ буд дар хури мо

که رسد از کرمت آنچه بود در خور ما