эй сарви равон хок шавам дар таҳи поят

ای سرو روان خاک شوم در ته پایت

Ҷони ману ҷони ҳамаи олам ба фидоят

جان من و جان همه عالم به فدایت

Дар хилвати дили шӯ ки чаҳ ҷой дгарон аст

در خلوت دل شو که چه جای دگران است

Биллоҳ ки ҷон ҳам натавон дид ба ҷоят

بالله که جان هم نتوان دید به جایت

Дар ҳашари қиёмат буд он дам ки шаҳидон

در حشر قیامت بود آن دم که شهیدان

Хезанду саросемаи дроФтнд ба поят

خیزند و سراسیمه درافتند به پایت

Гар кушта шавам баҳри ту якбори бкўи ҳайф

گر کشته شوم بهر تو یکبار بکو حیف

То зинда шавам аз нафас рӯҳ физойат

تا زنده شوم از نفس روح فزایت

Бисёр занад бар сари худ санги надомат

بسیار زند بر سر خود سنگ ندامت

Он кӯи дилу дайни бохт ба умеди вафоят

آن کو دل و دین باخت به امید وفایت

Ҷое ки Зулайхо накунад нолаи зи Юсуф

جایی که زلیخا نکند ناله ز یوسف

Зани беҳтар аз он мард ки нолад зи ҷафоят

زن بهتر از آن مرد که نالد ز جفایت

Аҳлӣ , ба гадои з ту хурсанд шуд аммо

اهلی، به گدایی ز تو خرسند شد اما

Шоҳаншаҳи ҳасанӣ чаҳ ғам аз ҳоли гадоят

شاهنشه حسنی چه غم از حال گدایت