То гӯшаи чашмии бмни он сими тани андохт

تا گوشه چشمی بمن آن سیم تن انداخت

Хубони ҷаҳонро ҳама аз чашми ман андохт

خوبان جهان را همه از چشم من انداخت

Он наргиси мастона чу бар гули назари афканд

آن نرگس مستانه چو بر گل نظر افکند

Хӯн дар ҷигари лолаи хунини кафани андохт

خون در جگر لاله خونین کفن انداخت

Озодаи баромади зи ғами боди хазони сарв

آزاده برآمد ز غم باد خزان سرو

Зон соя ки ӯ бар сари сарви чамани андохт

زان سایه که او بر سر سرو چمن انداخت

Гар то абад аз кӯҳи дамади лола аҷаб нест

گر تا ابد از کوه دمد لاله عجب نیست

Зон хӯн ки фалак дар ҷигари кӯҳкани андохт

زان خون که فلک در جگر کوهکن انداخت

Он дили шикан аз ишваи шикасти дили мо хост

آن دل شکن از عشوه شکست دل ما خواست

Бар зулфи диловез аз онру шикани андохт

بر زلف دلاویز از آنرو شکن انداخت

Аз хӯни дили он сайл ки чашм аз ғам ӯ рехт

از خون دل آن سیل که چشم از غم او ریخت

Тӯфони бало буд ки дар анҷумани андохт

طوفان بلا بود که در انجمن انداخت

Тӯтӣ ки шукри ханда ӯ дид чу аҳлӣ

طوطی که شکر خنده او دید چو اهلی

Сармаст чунон шуд ки шукр аз даҳани андохт

سرمست چنان شد که شکر از دهن انداخت