Қади тӯбоу лаби кавсар ва худ ҳур биҳишт аст

قد طوبی و لب کوثر و خود حور بهشت است

Ёрб маликаст одамии ин чаҳ биҳишт аст

یارب ملک است آدمی این چه بهشت است

Ҷузи барқ муҳаббат набӯд оташи Мӯсо

جز برق محبت نبود آتش موسی

Гар аз сар тавраст вагар аз кунҷ кунишат аст

گر از سر طورست و گر از کنج کنشت است

Он лаъли равони бахш буд ё хати нўхиз

آن لعل روان بخش بود یا خط نوخیز

ё чашмаи обӣ ки равон аз лаб кишт аст

یا چشمه آبی که روان از لب کشت است

Пеши рухи хубаш ки маликро намакӣ нест

پیش رخ خوبش که ملک را نمکی نیست

Аз ҳасани парӣ ҳеҷ магӯӣед ки зишт аст

از حسن پری هیچ مگویید که زشت است

Хишти сурхам бас будам болаши роҳат

خشت سرخم بس بودم بالش راحت

Болини чаканами ман ки серуми лоиқ хишт аст

بالین چکنم من که سرم لایق خشت است

Ин низ ҳам аз тинат покаст ки аҳлӣ

این نیز هم از طینت پاک است که اهلی

Омехта бо меҳри ту эй ҳур сиришт аст

آمیخته با مهر تو ای حور سرشت است