Инаст ниҳон аз намаки он тозаи ҷавон ро
این است نهان از نمک آن تازهجوان را
Каз ҳуш равад ҳарки тамошо кунад он ро
کز هوش رود هر که تماشا کند آن را
Оҳӯӣ хтоиӣ фиканд нофаи бсҳро
آهوی ختایی فکند نافه به صحرا
Гар бингарад он холу хат машк фишон ро
گر بنگرد آن خال و خط مشکفشان را
Хомони дили осӯда ки аз доғи маломат
خامانِ دلآسوده که از داغ ملامت
Сӯзанд дил бар ҳамНи сӯхтаи ҷон ро
سوزند دل برهمن سوختهجان را
Гар чашм худобин диҳад ин тайифаро ҳақ
گر چشم خدابین دهد این طایفه را حق
Тарсами бхдоиии бпрстнд батон ро
ترسم به خدایی بپرستند بتان را
Чун шамъи забони сӯз буд васфи рухи гул
چون شمع زبانسوز بود وصف رخ گل
эй булбули шӯридаи нигаҳдори забон ро
ای بلبل شوریده نگهدار زبان را
Гар сари даҳонат ба гумон низ наёяд
گر سرّ دهانت به گمان نیز نیاید
Раҳ дар даҳанат нест яқинроу гумон ро
ره در دهنت نیست یقین را و گمان را
Аҳлӣ , сифати зулф дарозаш натавон кард
اهلی، صفت زلف درازش نتوان کرد
Кӯтоҳ кун эй длшдаҳи ин шарҳу баён ро
کوتاه کن ای دلشده این شرح و بیان را