Зад ҷомаи чоку синаи софӣ чу ма намӯд

زد جامه چاک و سینه صافی چو مه نمود

Гӯйии шикофти абру ма чордаҳ намӯд

گویی شکافت ابر و مه چارده نمود

Чашмаши бики нигоҳи марои кишт ва зинда кард

چشمش بیک نگاه مرا کشت و زنده کرد

Он маи қиёматии бмн аз як нигаҳ намӯд

آن مه قیامتی بمن از یک نگه نمود

Соқии биё ки рӯй вай аз соғари сабӯҳ

ساقی بیا که روی وی از ساغر صبوح

Чун офтоб аз шафақ сбҳгаҳ намӯд

چون آفتاب از شفق صبحگه نمود

Аввали бароаи каъбаи қадами миздми зи шавқ

اول براه کعبه قدم میزدم ز شوق

Охири маро ба бткдаҳи оншўх раҳ намӯд

آخر مرا به بتکده آنشوخ ره نمود

Бар рӯй ӯ чу зулфи парешон ҳиҷоб шуд

بر روی او چو زلف پریشان حجاب شد

Олам бичишам аҳлии бедил сияҳ намӯд

عالم بچشم اهلی بیدل سیه نمود