эй карда чашмати олимии маст аз шароби нози худ

ای کرده چشمت عالمی مست از شراب ناز خود

Як ҷуръае бар мо фишон аз наргиси ғаммози худ

یک جرعه‌ای بر ما فشان از نرگس غماز خود

Ҳаргиз чаҳ донеи ҳоли ман каз ҳасану нозат чу набӯд

هرگز چه دانی حال من کز حسن و نازت چو نبود

Чун кас надидӣ дар ҷаҳон ҳаргиз нагӯям рози худ

چون کس ندیدی در جهان هرگز نگویم راز خود

Аз бими хуии нозукати шабҳо ки афғон ме кунам

از بیم خوی نازکت شب‌ها که افغان می‌کنم

Аз ҷангу ғавғои сегон кам мекунам овози худ

از جنگ و غوغای سگان کم می‌کنم آواز خود

Ҳарчанд каз дӯди дилам ҳар мӯи забон ҳол шуд

هرچند کز دود دلم هر مو زبان حال شد

Гар сӯзам аз ғайрат ба кас ҳаргиз нагӯям рози худ

گر سوزم از غیرت به کس هرگز نگویم راز خود

эй тоири иқбол агар бар хок аҳлӣ бигузарӣ

ای طایر اقبال اگر بر خاک اهلی بگذری

Биншин ки мурғи рӯҳ ӯ бозояд аз парвози худ

بنشین که مرغ روح او بازآید از پرواز خود