Ҳар шамъи ҷамолӣ ки бар афрӯхта бошад

هر شمع جمالی که بر افروخته باشد

Парвона ӯ ҷони ман сӯхта бошад

پروانه او جان من سوخته باشد

Чашм аз ту ки пӯшади магари он Тифл ки чун зод

چشم از تو که پوشد مگر آن طفل که چون زاد

Аз модари айёми назар дӯхта бошад

از مادر ایام نظر دوخته باشد

Хоҳад ба нисори қидмати дидаи ман рехт

خواهد به نثار قدمت دیده من ریخت

Лаълӣ ки бхўни ҷигар андӯхта бошад

لعلی که بخون جگر اندوخته باشد

Майхонаи мо каъба файзаст каз онҷо

میخانه ما کعبه فیض است کز آنجا

Сад тираи даруни шамъи дил афрӯхта бошад

صد تیره درون شمع دل افروخته باشد

Дар меҳру вафои ҳоҷат омухтанаш нест

در مهر و وفا حاجت آموختنش نیست

Аҳлӣ ки вафо аз азал омӯхта бошад

اهلی که وفا از ازل آموخته باشد