Аишаҳи хубон ки малики ҳасанати арзонӣ буд

ایشه خوبان که ملک حسنت ارزانی بود

Нози пинҳони ту бо ман хайри пинҳонӣ буд

ناز پنهان تو با من خیر پنهانی بود

Дил аз он себи зқни пари қатраи хӯн чун анор

دل از آن سیب ذقن پر قطره خون چون انار

Ба ки дарҷи лаъли пари ёқӯти румонӣ буд

به که درج لعل پر یاقوت رمانی بود

Ман ки рӯй аз ҳар ду олам дар ту бут оварда ам

من که روی از هر دو عالم در تو بت آورده ام

Гар ту рӯй аз ман битобӣ номусулмонӣ буд

گر تو روی از من بتابی نامسلمانی بود

Мардуми чашмам бхўн ғарқанд аз мавҷи сиришк

مردم چشمم بخون غرقند از موج سرشک

Вой бар мардум чу мавҷи баҳри тӯфонӣ буд

وای بر مردم چو موج بحر طوفانی بود

Покдомонӣ чу шамъу нури борад аз рахт

پاکدامانی چو شمع و نور بارد از رخت

Покдомонии далелаш рӯй нӯронӣ буд

پاکدامانی دلیلش روی نورانی بود

Булбули ин боғам ва як нукта гӯям аз ҳазор

بلبل این باغم و یک نکته گویم از هزار

Каз ҳазорон дар яке фаҳми схндонӣ буд

کز هزاران در یکی فهم سخندانی بود

То ғзлгў шуд чу маҷнӯни аҳлӣ аз он нўғзол

تا غزلگو شد چو مجنون اهلی از آن نوغزال

Ҳар куҷои бинии Ғаззолӣ дар ғзлхўонӣ буд

هر کجا بینی غزالی در غزلخوانی بود