Хаёли он лаб май ҷони нотавони сӯзад

خیال آن لب می جان ناتوان سوزد

Аҷаб меӣ ки блби норасидаи ҷони сӯзад

عجب میی که بلب نارسیده جان سوزد

Ту офтобӣ ва умрӣаст каз назари даврӣ

تو آفتابی و عمریست کز نظر دوری

Ҳануз меҳри туами мағзи устихони сӯзад

هنوز مهر توام مغز استخوان سوزد

Агар замину замони сӯзади оташи дӯзах

اگر زمین و زمان سوزد آتش دوزخ

Шарори оташи ҳиҷри ту беш аз он сӯзад

شرار آتش هجر تو بیش از آن سوزد

Бсухт ҳиҷри писари ҷони пери канъон лек

بسوخت هجر پسر جان پیر کنعان لیک

На ончунонкии марои ҳиҷрат эй ҷавони сӯзад

نه آنچنانکه مرا هجرت ای جوان سوزد

Лаби ту оташи Меҳрӣ ки дар дилами афканд

لب تو آتش مهری که در دلم افکند

Чу шамъ агар бзбон оварам забони сӯзад

چو شمع اگر بزبان آورم زبان سوزد

Заҳри канора чу шамъати ҳазор ошиқ ҳаст

زهر کناره چو شمعت هزار عاشق هست

Валек ҳасани ту парвона аз миёни сӯзад

ولیک حسن تو پروانه از میان سوزد

Аз он даҳони бкноит сухан кунад аҳлӣ

از آن دهان بکنایت سخن کند اهلی

Кигар сариҳ кунад ҷони ошиқони сӯзад

که گر صریح کند جان عاشقان سوزد