Он сарв агар аз чашми ман дар чашм душман ме шавад

آن سرو اگر از چشم من در چشم دشمن می‌شود

Аз мардуми олӯдаи дили олӯда доман ме шавад

از مردم آلوده‌دل آلوده‌دامن می‌شود

Оҳ аз шаби ҳиҷрони ман венаи ҳасрату ҳурмони ман

آه از شب هجران من وین حسرت و حرمان من

Чанд ошнои ҷони ман бегона аз ман ме шавад

چند آشنای جان من بیگانه از من می‌شود

Шабҳо ки мнбии он писар оҳӣ барорам аз ҷигар

شب‌ها که منبی آن پسر آهی برآرم از جگر

Ҳамсояро нури саҳари равшани з равзан ме шавад

همسایه را نور سحر روشن ز روزن می‌شود

Бар рӯй он зебои санамгар чашми дузади душманам

بر روی آن زیبا صنم گر چشم دوزد دشمنم

Аз сӯзи ғайрат бар танам ҳар мӯӣ сӯзан ме шавад

از سوز غیرت بر تنم هر موی سوزن می‌شود

То ҳасан ӯ бар ҷо буд шӯру фиғони мо буд

تا حسن او بر جا بود شور و فغان ما بود

Аз хӯшаи чини ғавғо буд ҳарҷо ки хирман ме шавад

از خوشه‌چین غوغا بود هرجا که خرمن می‌شود

Он ишваи ҷӯии тундху гар бинадам як раҳ ба кӯ

آن عشوه‌جوی تندخو گر بیندم یک ره به کو

Бо ман зи рашки меҳр ӯ сад дӯст душман ме шавад

با من ز رشک مهر او صد دوست دشمن می‌شود

Аҳлии ман ӯро моилам аз гул чаҳ бошад ҳосилам

اهلی من او را مایلم از گل چه باشد حاصلم

Оташи пурситамгар дилами моил ба гулшан ме шавад

آتش‌پرستم گر دلم مایل به گلشن می‌شود