Шамшоди ту пурвои кас аз ноз надорад

ناخوش آن عمر که دور از رخ آن ماه رود

Бо чашми сияҳи гӯ ки назар боз надорад

عمر هم خوش نبود گرنه بدلخواه رود

Аз ишқ нанолем ки ин захм наоне аст

سوختم در ره خوبان ز پریشانی دل

Яъне ки қазо мезанад овоз надорад

چو پریشان نشود دل که بصد راه رود

Мурғи дили мо дар қафаси даҳр аз он монад

یوسف از چاه زنخدان تو هرگز نرهد

Каз заъфи даруни қӯт парвоз надорад

وای آن دل که بامید تو در چاه رود

Гар хок басар мекунам аз хонаи харобӣ

غیرت عشق زبان همه چون شمع بسوخت

Пурвои ман он хона барандоз надорад

که مبادا بزبان نام تو ناگاه رود

Хўшбош ки каси муҳаррами рози дил мо нест

برق را زهره شبگردی آن کوی کجاست

Маҷнӯни ту каси ҳамдам ва ҳамроз надорад

جان اهلی است که با مشعله آه رود