эй бе ту рӯзам аз шаби ғами ҷонгдозтр

معلم، آن گل نو را به خار و خس مگذار

Шаб аз ҳазор рӯзи қиёмати дароз тар

چو با منش نگذاری به هیچکس مگذار

Шамшоду сарв агарчӣ сарафроз оламанд

رخی که از دم گرمم چو شمع روشن گشت

Нахли қади ту аз ҳама шуд сарфароз тар

به آه سرد رقیبان بوالهوس مگذار

Бечора кард ишқи туам гарчи пеши азин

نسیم گلشن او عطر هر دماغ مکن

Аз ақл ман набӯд касе чораи созтар

مرا چو بلبل محروم در قفس مگذار

Соқӣ биор бода ки он тарки тунди ху

ز نخل قامت او دست غیر کوته دار

Дар мастӣ аз фиришта буд длнўоз тар

چه جای او که مرا نیز دسترس مگذار

Аз ҳарчӣ ҳаст эй шаҳи ҳасании ту бе ниёз

چو قطع آرزوی خویش می‌کنی اهلی

Вази сими ашк ва рӯй чу зар бе ниёзтар

به آرزوی دلش دست هم‌نفس مگذار