Боз аз бӯяти дили пажмурда дар ншўў намост

باز از بویت دل پژمرده در نشوو نماست

Мӯъҷизи ъисо ки мегӯйанд буи ошност

معجز عیسا که می گویند بوی آشناست

Мардум аз ин рафтану боз омадан биншин дамӣ

مردم از این رفتن و باز آمدن بنشین دمی

Кони чунин боло ба ҳар шаклӣ ки мебайнам балост

کان چنین بالا به هر شکلی که می بینم بلاست

Гар қадат сарваст гулшани ҷинат буд

گر قدت سروست گلشن جنت بود

Вари рахт ойӣнааст ойӣна гетӣ намост

ور رخت آیینه است آیینه گیتی نماست

Тираи бахтами ёр аз он як зарра бо ман тира аст

تیره بختم یار از آن یک ذره با من تیره است

Варна он хуршед бо зарроти олам дар сафост

ورنه آن خورشید با ذرات عالم در صفاست

Гар вафое мекунӣ моро макаш аз ҷаври хеш

گر وفایی می کنی ما را مکش از جور خویش

Кончаҳи пеш дигарон ҷавраст пеш мо вафост

کانچه پیش دیگران جورست پیش ما وفاست

Кӯии ту шаб то ба рӯз аз барқи оҳӣ равшан аст

کوی تو شب تا به روز از برق آهی روشن است

Равшанаст эй шамъи ман кини равшаноӣ аз куҷост

روشن است ای شمع من کین روشنایی از کجاست

Хастаи теғи балои нои куштанаш аз раҳм нест

خسته تیغ بلا نا کشتنش از رحم نیست

Раҳматӣ гармӣ кунӣ теғӣ бизан комаш равост

رحمتی گرمی کنی تیغی بزن کامش رواست

Хоки кўитрои боби чашми худ гул карда ам

خاک کویترا بآب چشم خود گل کرده ام

Гар касе онҷо фитад айб ту набӯд ҷурми мост

گر کسی آنجا فتد عیب تو نبود جرم ماست

Аз хаёли тоқи абрӯят ки миҳроб дил аст

از خیال طاق ابرویت که محراب دل است

Аҳлии саргаштаи рӯзу шаб ба миҳроб дуост

اهلی سرگشته روز و شب به محراب دعاست