Гар каъба нишин боман масташи сар ноз аст

گر کعبه نشین بامن مستش سر ناز است

Алмнаҳи ллаҳ ки дар майкада бозаст

المنه لله که در میکده بازست

эй хоҷаи ту аз ноз бар афлоки кашии сар

ای خواجه تو از ناز بر افلاک کشی سر

Дрхоки нишастани сифат аҳл ниёзаст

درخاک نشستن صفت اهل نیازست

Маҳбӯб дил онаст ки чашмаши сӯй худ нест

محبوب دل آنست که چشمش سوی خود نیست

Маҳмӯд аз он сӯхтаи ишқи Аёзи сет

محمود از آن سوخته عشق ایاز ست

Сарришта ба занҷир ҷунун мекашад аз ишқ

سررشته به زنجیر جنون می کشد از عشق

Кӯтоҳ кунам қисса ки ин ришта дарозаст

کوتاه کنم قصه که این رشته درازست

Аҳлӣ ба ҳақиқати рисӣ аз ишқи маҷозӣ

اهلی به حقیقت رسی از عشق مجازی

Ганҷӣаст ҳақиқат ки калидаши з муҷоз аст

گنجی است حقیقت که کلیدش ز مجاز است