Ғами парешони созам аз мастӣ чу зулфи прхмш

مستم و در جوش می بینم دل مجنون خویش

То парешон тар шавам зи ошуфтагӣҳои ғамаш

آتشم ای گریه منشان تا بریزم خون خویش

Ман табиби ишқам ва донам давои дили накӯ

گر نریزی جرعه یی در کام من چون دیگران

Захми дили ҳрдми зи доғии тоза бояд марҳамаш

خنده یی در کار من کن از لب میگون خویش

Ашки гарми ошиқон ҳар қатраи баҳр оташӣ аст

جمعی از وصل تو شاد و جمعی از جام تو مست

Балки бошад баҳри оташи қатра ӣӣ аз шабнамаш

من به محرومی چه سازم با دل محزون خویش

Ман на онмрдм ки тарсам аз ҳалоки хештан

قامت سرو سهی گفتی قیامت میکند

Гар аҷал сустӣ кунад доман бигирам муҳкамаш

آه اگر بینی خرام قامت موزون خویش

Ҳарки дорад соқе чун ӯ чикораш бо Масеҳ

غیر عشق من که باشد همچو حسنت برقرار

Ҷуръа нӯшаст офтоби мо Масеҳи Марямаш

هرچه بینی عاقبت میگردد از قانون خویش

Масти савдои туам аз фикри олами бихбр

تا بکی هنگامه گرم از قصه بیهوده ام

Кӣ буд маҷнӯни сару савдои кори оламаш

شرمسارم کردی از افسانه و افسون خویش

Ҳарки чун аҳлии саги кӯии парӣ рӯе нашуд

شب ز تاریکی هلاکم روز میسوزم چو شمع

Гар малик бошад ки соҳибдил нахонд одамаш

سوختم اهلی ز بخت و طالع وارون خویش