Ман об Хизр ҷӯям баҳри сегон кӯяш

از ضعف اگر در آینه بینم جمال خویش

ӯ ташна бар ҳалокам то нагузарам бсўиш

آهی کشم که آینه گردد ز حال خویش

Тоб назар надорам он ба ки хоки гирдам

مرغ شکسته بالم و در وادی امید

То зарраи зарраи байнам дар офтоби рӯйиш

پیدا بود که چند توان شد ببال خویش

Сад об зиндагонӣ мерад бпои он гул

لاف کمال پیش سگان تو چون زنم

Сад Хизр чун масеҳо ҷон медиҳад ббўиш

کز دولت سگان تو یابم کمال خویش

Тоб фиғон надорад оҳ аз мизоҷи он ма

ساقی مرا به چشمه کوثر نشان چو داد

Каз гули бнознинӣ нозук тараст хеш

زآنم چه غم که خضر نبخشد زلال خویش

Он нозанини бдхў , кӣ роми хеши созам

ابرو ترش مکن که بگوید نیاز خود

Каз ман Ромад ба оҳии оҳӯии фитнаи ҷӯяш

اکنون که یافت پیش تو اهلی مجال خویش