Аз ҳасрати он лаб ки набахшад шукри хеш

بس گل شکفت و کرد خزان نوبهار خویش

Тӯтӣ зада минқори бхўни ҷигари хеш

حسن تو همچو صورت چین برقرار خویش

Ман чун нахӯрам хӯни зи ҷигари гӯшаи мардум

از بسکه بی تو شب همه شب گریه میکنم

Ёқӯб шунидӣ ки чаҳ дид аз писари хеш

شرمنده ام ز دیده شب زنده دار خویش

Дар хок агар афканӣ аз арш ғамам нест

ای دیده سیل اشک بر آن آستان مریز

Зинҳори миндози маро аз назари хеш

کانجا نوشته ام سخنی یادگار خویش

Он гумшудаам ман ки надорам хабар аз худ

گل خوشه چین خرمن دولت شود مرا

Кӯи воқифи ҳоле ки бипурсам хабари хеш

گر بینمت چو شاخ گلی در کنار خویش

Аз гавҳари худ теғи забон чанд кашад хасм

چندانکه سوخت اهلی لب تشنه در بلا

Умед ки теғи ту намояди гуҳари хеш

آبی نیافت جز سخن آبدار خویش