То шаста шуд зи шери лаби рӯҳи парвариш

چو وقت گریه کردن رو نهم بر سوی دیوارش

Ҳеҷ аз даҳон кас нашуд олӯдаи шукраш

شوم بهوش و باز آیم بهوش از بوی دیوارش

Он шохи гул ки нахл Муродӣаст ин замон

چون مراغ بسملم گر افکند از کوی خود بیرون

Ҷузи боди субҳ кас нагирифтааст дар буриш

طپم در خاک و خون چندان که افتم سوی دیوارش

Оҳ аз бутӣ ки чашм агар брмнш фитад

چون افتاده بیمارم که همچون صورت بیجان

Ҳаргиз намефитад зи ҳаёи чашми дигараш

نشستن نیستم قوت مگر پهلوی دیوارش

Гар лавҳи сина пок насозам зи нақши ғайр

نوشتم بر در و دیوار محنت خانه غم چندان

Натавон ки ҳамчу оина бошам баробараш

که از مشق جنون من سیه شد روی دیوارش

Оҳан рибост хотири аҳлии бҷзби меҳр

چو نگذارد که رو درروی دیوارش نهم اهلی

Ҳарчанд аз оҳанаст дили сахти дилбараш

دهم تسکین دل باری به گفتگوی دیوارش