Кӯҳкан чун бар наомад бо дили худ рои хеш

تا شسته شد ز شیر لب روح پرورش

Оқибат аз ишқи ширин теша зад бар пои хеш

هیچ از دهان کس نشد آلوده شکرش

Кош ман будам биҷои кӯҳкан дар бесутун

آن شاخ گل که نخل مرادیست این زمان

То ба оҳӣ барграфтам кӯҳро аз ҷои хеш

جز باد صبح کس نگرفته است در برش

Гар ту эй бути оташам дар ҷони занӣ чун брҳмн

آه از بتی که چشم اگر برمنش فتد

Кофарамгар яксар мӯ бошудам пурвои хеш

هرگز نمی فتد ز حیا چشم دیگرش

То хироми сарви болоят ба гулшан дида аст

گر لوح سینه پاک نسازم ز نقش غیر

Хушки барҷои мондаи сарв аз хиҷлати болои хеш

نتوان که همچو آینه باشم برابرش

Сарви қадони ҷумла дар рақсанд аз шавқат чаҳ шуд

آهن رباست خاطر اهلی بجذب مهر

Гар ту ҳам дар рақси ореи қомати раънои хеш

هرچند از آهن است دل سخت دلبرش