Нмихўоҳд ки даст кас расад бар тоқи абрӯяш

چند سوزیم ز داغ دل بیحاصل خویش

Буд пайвастаи он абрӯи баланд аз тундии хеш

آه ازین داغ دل و وای ز دست دل خویش

Чунин дар хоку хӯн афтодаам мгзро эй ҳамдам

هرکه در دست غمم دید بدین سوختگی

Ки митрсми бхўн ман кашад тӯҳмати саги кӯяш

گفت بازآمده مجنون سوی سرمنزل خویش

Паии таскин дил хоҳам нишинам паҳлуяши лекин

میگدازد همه شب همنفسم شمع صفت

Дилами афзӯни тпд ҳргаҳ расад паҳлу ба паҳлуяш

بسکه از آتش دل گرم کنم محفل خویش

Ҳамон беҳтар ки лаби бандами зоаҳи гарми пеш ӯ

دانه مهر ز آب و گل یاران ندمید

Мабодо дар арақ уфтад зоаҳи ман гули рӯйиш

جای این دانه ندیدم بجز آب و گل خویش

Саги мишкӣни ғизоли худ ман аз буии хушами борӣ

اینچنین صید صفت کشته که اهلی افتاد

Ки ҳарҷо бугзарад халқии бросоинд аз бӯяш

وه که بر گیردش از خاک مگر قاتل خویش