Айш агар хоҳии саги хубони мардум зода бош

صد تلخ دهان میگزد از غصه لب خویش

Бандаи эшон шӯ аз фикри ҷаҳон озода бош

ای نخل کرم تابکه بخشی رطب خویش

Лола то дар банди ҷом май буд бо май буд

آن چاشنی ذوق که فرهاد ز غم یافت

Нукта ӣӣ гуфтам таваҳҳуми дарбанди ҷом бода бош

خسرو نچشیده است ز عیش و طرب خویش

Кас нагӯяд лоуболӣ шӯ бидиҳ мастии зи даст

خواهی که نچیند گل مقصود ز رویت

Ҳамчуи сӯфии бодаи нӯш ва бар сар саҷҷода бош

چون مرغ سحر روز کن از ناله شب خویش

Манзил ишқаст хоҳии каъбаи хоҳии майкада

هرچند کشد دوست عنان تو به بازی

Роҳи икрнгши мада аз даст ва бар як ҷода бош

زنهار نگهدار عنان ادب خویش

Бихбри манишин ки ногуҳ мешавад маҳмили равон

نومید مشو زآب بقا همچو سکندر

Гар ҳавои каъба ҷон мекунӣ омода бош

چون خضر قدم بازمکش از طلب خویش

Гар дилати ойӣна ишқаст рӯй аз худ мтоб

ما خاک نشینان مغانیم و ز خاکیم

Пок кун хотири заҳри нақшӣу лавҳ сода бош

ایخواجه تو میدانی و اصل و نسب خویش

Мива каз хомӣ науфтад санги но аҳлон хӯрд

مرغ از رخ گل سرخوش و اهلی ز رخ یار

Фориғанд афтодагони аҳлии ту ҳам афтода бош

مستند ازین می همه کس بر حسب خویش