Чу гуфтам аз кафи ман зулфро ба тоби макаш

چون شیشه پرم از غم پیمان گسل خویش

Биханда гуфт киа кӯтаҳ куну дарози макаш

بگذار که خالی کنم از گریه دل خویش

Серуми фидои ту бод эй табиби баҳри худо

گر سوزش پروانه ز نزدیکی شمع است

Қадами зи пурсиши бемори хеши бозмкш

من سوختم از دوری شمع چگل خویش

Бдомни ту ғуборами нмирсд эй гул

داغ سگ کویت همه را خط غلامی است

Ту доман аз ман расво ба эҳтирози макаш

ما نیز نهادیم برین خط سجل خویش

Биё назора кун он сарви нозро эй дил

حقا که برابر نکنم عیش دو عالم

зи боғбони бтмошои сарви нозмкш

با شادی گه گاه و غم متصل خویش

Ба хашму ноз агар ёр сар кашад аз ту

هرچند که اهلی ز جهان مهر گیاجست

Тугар ҳарифи ниёзии сар аз ниёзи макаш

بویی نشنیدست مگر ز آب و گل خویش