Чун лола аз доғ дарун дорам даҳон бар дӯди дил

صد بار اگر از جور توام خون رود از دل

Магузор каз ҷаврат забон бигушоем эй мақсӯди дил

از در چو درآیی همه بیرون رود از دل

Аз оҳ дард олуд дил то зиндаам холии ним

بس خون دلی بایدم از دیده فرو ریخت

Ман менахоҳам зиндагӣ беоҳ дард олуд дил

تا آرزوی آن لب میگون رود از دل

Дар зери гули доғӣ наад бар куштагони ишқи ту

لیلی همه در خنده و بازی است چه داند

Ҳарҷо чакад аз чашми ман ашк ҷигар олуд дил

کز گریه چها بر سر مجنون رود از دل

То ман намирам дар ғамати дарди дилам кӣ ба шавад

گفتی که برون کن غم من از دل و خوشباش

Гар дард дил бошад чунин мурдан буд беҳбуди дил

آه این سخن سخت مرا چون رود از دل

Аҳлии ту ҷурми олӯда ӣӣ раҳмати мҷу аз осмон

اهلی مدم افسون که دوا لعل حبیب است

Гар абри раҳмат боядат холӣ мабош аз дӯди дил

کی درد و غم عشق به افسون رود از دل