Гар садҳазори косаи хӯн нӯш мекунам

چون مرغ نیم بسمل چندانکه می‌تپیدم

Бар ёди дӯсти ҷумла фаромӯш мекунам

تسلیم تا نگشتم آسودگی ندیدم

?бурмаи зи ишқ гарчи нагӯйӣ сухан вале

خاک سیه کشیدم در دیده بیجمالش

Сад нуктаи фаҳм аз он лаб хомӯш мекунам

پیرانه سر چو طفلان خوش سرمه یی کشیدم

Муштии гадоӣ сӯхтаем эй писар маранҷ

آخر به سنگ جورم بشکست شیشه دل

Бар шукри тугар чу магас ҷӯш мекунам

دردا که در پی دل بیهوده میدویدم

Маҷнӯни вшми зи оҳӯии чашми ту гӯшаи гир

خواهم بخاک بردن چون لاله داغ حسرت

Бо шер агарчӣ даст дар оғӯш мекунам

کز گلشن وصالش هرگز گلی نچیدم

Мо ошиқем вагар ҳама олам диҳанд панд

اهلی اگرچه گشتم دیوانه لیک شادم

Машну ки ман на панд касе гӯш мекунам

کز قید خودپسندی وحشی صفت رمیدم