Бо ҳргли навруста ки бархест нишастем

ما تحمل بر جفاهای تو ای گل می‌کنیم

Ҷузи доғи ҷигари тарафӣ аз ин боғи нбстим

گر به خواری هم آن هم تحمل می‌کنیم

Дар қайди таъаллуқи паии дил чанд тавон буд

حق گواه ماست در صدق محبت با بتان

Гуфтеми талоқи дили овораи врстим

ناکسی گر ناحقی گوید تغافل می‌کنیم

Чун зарра ба хуршед ваашон меҳр чаҳ варзем

هرکسی در این چمن از کشتکاری خرم است

Чун дар дили онтоиФаҳ он нест ки ҳастем

ما چو مرغان تکیه بر شاخ توکل می‌کنیم

Аз тавбау томоти аҷаби нахли умедӣ

گرچه حسنت در خیال ما ز خورشیدست بیش

Бастем басии солу бик лаҳза шикастем

بیش از آن خوبی که ما با خود تخیل می‌کنیم

Хоки раҳи мо чарх баландаст ба ҳиммат

ما کجا و دیدن خورشید رویت از کجا

Дар дидаи кӯтаҳ назаронаст ки пастем

خلوت حسنت به چشم و دل تامل می‌کنیم

Он оҳӯӣ мастем ки дар сидгаҳи ишқ

گل به دست مردم و در پای بلبل خار غم

Ҷони сайд ту кардему здоми ту нҷстим

کام خود ما هم خیال از بخت بلبل می‌کنیم

Лутфи сухану ҳасани вафои баради дил аз мо

کام ما اهلی همین مردن بود در پای دوست

Аҳлӣ на ки мо сӯрат девор парастем

سستی از بخت است و ما خود هم تعلل می‌کنیم