Ҳамди биҳду санои номаҳдӯду шукри байъаду сипоси номаъдӯди сазовори сонъист ки бик амр кун нусхаи ду кун бипардохту дуруду тҳёти номӣоти Сайидиро ки бики ангушти мӯъҷизи намои қурси қамари ду пораи сохту саломи салавоти осори сафдариро ки бики зарби теғи ду сари озодаи вилоят дар малик ҳар ду олами андохту наводири ҷавоҳири баҳри ду куни нисори мақдами олу авлоди эшон бод .

حمد بیحد و ثنای نامحدود و شکر بیعد و سپاس نامعدود سزاوار صانعیست که بیک امر کن نسخه دو کون بپرداخت و درود و تحیات نامیات سیدی را که بیک انگشت معجز نما قرص قمر دو پاره ساخت و سلام صلوات آثار صفدری را که بیک ضرب تیغ دو سر آزاده ولایت در ملک هر دو عالم انداخت و نوادر جواهر بحر دو کون نثار مقدم آل و اولاد ایشان باد.

Аммо баъд чунин гӯйанд ғаввоси дарёии сухансозӣ аҳлии широзӣ : ки рӯзӣ дар хизмат саф нишинон боргоҳи ҳақиқату бузургони хурдаи дони коргоҳ тариқат барисам хизмат ҳозир будам ки сухан дар васф Форсон майдонӣ маънӣу зӯри озмоёни комаӣ даъвӣ мегузашт аз ҷумлаи таърифи мавлоно котибӣ карданд ки ду камони даъвӣ аз қӯти бозуӣ табъ ангехта ва бар сари майдони суханварии овехтаи яке маҷмаъи албҳрин ва яке нусхаи таҷнисоту паҳлавонони арсаи сухан бо қӯти бозуии фикрату зӯрозмоӣ аз он ҳар ду камони фурӯ мондаанд , ин пери фақири гӯшаи гир бо вуҷӯди шикастагии мизоҷу длхстгии кор беривоҷ чун табъ фузул дошт ғайрат оварда гуфт : ки аз қӯти бозуии фаҳм худ меёбам ки он ҳар ду камонро дар қабза фикрат оварадаму бики ҳамла ҳар дуро гӯш то гӯш чунон бикашам ки овози зиҳу таҳсин аз ҳар гӯша барояд , чун ин нукта адо кардам баъзе аз аҳли таассуб Фнтаҳ ангехтанд ва дар доманам овехтанд ки ин даъвӣ нест ғайри лофу газофи воло инак камони воинки масофи ҳам дар он вақт мутаваҷҷеҳ шудаму тарҳи ин нусхаи андохтами чунонкии маҷмаъи албҳрину таҷнисоти бикҷоӣ ҷамъ омаданд ва бо вуҷӯди ин таклифи мо лоилзм , зўи қоФитини ҳам мулозим он кардам ки агар дар муқобили таҷнисот ӯ хонанд бар вазн « Фоълотни Фоълотни Фоълн » ки рамли мсдс мҳзўФаст ҷавоб он бошад бо зёдтии санъати зўи Баҳрайну зўқоФитин ва агар дар муқобили маҷмаъи албҳрин ӯ хонанд бар вазн « мФтълни мФтълни Фоълн » ки баҳри сариъи мсдси мтўӣ макшуфасту баҳри рамли мсдси мҳзўФ дар таҳт ӯст ҷавоб он бошад бо зёдтии санъати таҷнисоту дигари илтизомот ки дар он ду нусха несту баҳамати шоҳи авлиё ки соҳиби қабзаи асҳоби фану сарчашмаи арбоб сухан ӯст ин мақсӯди бҳсўл ва ин мأмўли бўсўли пайваст . Ва ин нусхаи мавсӯми гашт ба саҳари ҳалолу Алҳамдулиллоҳи раби Алъоламину алслўаҳу ассаломи алии хотами алнабӣину алоимаҳи алмъсўмини алтибини алтоҳрину силами тслимои ксиро .

اما بعد چنین گویند غواص دریای سخن سازی اهلی شیرازی: که روزی در خدمت صف نشینان بارگاه حقیقت و بزرگان خرده دان کارگاه طریقت برسم خدمت حاضر بودم که سخن در وصف فارسان میدانی معنی و زور آزمایان کمای دعوی میگذشت از جمله تعریف مولانا کاتبی کردند که دو کمان دعوی از قوت بازوی طبع انگیخته و بر سر میدان سخنوری آویخته یکی مجمع البحرین و یکی نسخه تجنیسات و پهلوانان عرصه سخن با قوت بازوی فکرت و زورآزمایی از آن هر دو کمان فرو مانده اند، این پیر فقیر گوشه گیر با وجود شکستگی مزاج و دلخستگی کار بی رواج چون طبع فضول داشت غیرت آورده گفت: که از قوت بازوی فهم خود می یابم که آن هر دو کمان را در قبضه فکرت آوردم و بیک حمله هر دو را گوش تا گوش چنان بکشم که آواز زه و تحسین از هر گوشه برآید، چون این نکته ادا کردم بعضی از اهل تعصب فنته انگیختند و در دامنم آویختند که این دعوی نیست غیر لاف و گزاف والا اینک کمان واینک مصاف هم در آن وقت متوجه شدم و طرح این نسخه انداختم چنانکه مجمع البحرین و تجنیسات بیکجای جمع آمدند و با وجود این تکلیف ما لایلزم، ذو قافیتین هم ملازم آن کردم که اگر در مقابل تجنیسات او خوانند بر وزن « فاعلاتن فاعلاتن فاعلن » که رمل مسدس محذوف است جواب آن باشد با زیادتی صنعت ذو بحرین و ذوقافیتین و اگر در مقابل مجمع البحرین او خوانند بر وزن « مفتعلن مفتعلن فاعلن » که بحر سریع مسدس مطوی مکشوف است و بحر رمل مسدس محذوف در تحت اوست جواب آن باشد با زیادتی صنعت تجنیسات و دیگر التزامات که در آن دو نسخه نیست و بهمت شاه اولیا که صاحب قبضه اصحاب فن و سرچشمه ارباب سخن اوست این مقصود بحصول و این مأمول بوصول پیوست. و این نسخه موسوم گشت به سحر حلال و الحمدالله رب العالمین و الصلوة و السلام علی خاتم النبیین و الایمة المعصومین الطیبین الطاهرین و سلم تسلیما کثیرا.