Шаби ҳиҷрон ки бе рӯй чу моҳ аст
شب هجران که بی روی چو ماه است
Бичишам ошиқони олам сиёҳ аст
بچشم عاشقان عالم سیاه است
Шаби ҳиҷрон ки бинмоед ситора
شب هجران که بنماید ستاره
Магӯ шаб , ҳаст дӯдӣ бе шарора
مگو شب، هست دودی بی شراره
Ҳамаи дами ошиқи длриши сӯзад
همه دم عاشق دلریش سوزد
Вале чун шаби даройад беш сӯзад
ولی چون شب درآید بیش سوزد
Касе каши дардӣ аз доғ дарунаст
کسی کش دردی از داغ درونست
Чу шаб шуд дарду доғ ӯ фузунаст
چو شب شد درد و داغ او فزونست
Касе донад чаҳ дар дасти ин ки ёрӣ
کسی داند چه در دست این که یاری
Шабӣ рӯз оварад дар интизорӣ
شبی روز آورد در انتظاری
Шаби даврии дарозу ҷонгдозст
شب دوری دراز و جانگدازست
Ҳикоятҳои ӯ гуфтан дарозаст
حکایتهای او گفتن درازست
Шаби ғамгар сияҳ бошад бар ҷамъ
شب غم گر سیه باشد بر جمع
Сияҳ тар бошадаш парвона бе шамъ
سیه تر باشدش پروانه بی شمع
зи доғи синаи сӯзони шаби ғам
ز داغ سینه سوزان شب غم
Дили парвона будӣ дар таби ғам
دل پروانه بودی در تب غم
Чу шамъ аз ғами дил ҷамъаш барошуфт
چو شمع از غم دل جمعش برآشفت
Дар он торики шаби равшани ҳмигФт
در آن تاریک شب روشن همیگفت
Ки аишбгар саводи дида ҳоӣ
که ایشب گر سواد دیده هایی
Чаҳ ҳосилгар надории равшаноӣ
چه حاصل گر نداری روشنایی
Чаҳ шомаст ин , магари боди ҷаҳонгард
چه شام است این، مگر باد جهانگرد
Гузар бар тӯдаи хок сияҳ кард ?
گذر بر توده خاک سیه کرد؟
Нагӯям олам аз шаб зулмат андӯхт
نگویم عالم از شب ظلمت اندوخت
Ки аз оҳи ман имшаби олимии сӯхт
که از آه من امشب عالمی سوخت
Чу ояд сабзи гаван дар дидаи олам
چو آید سبز گون در دیده عالم
Чаро аз дида созад равшанӣ кам
چرا از دیده سازد روشنی کم
Аҷаб дорам казин шоми ҷудоӣ
عجب دارم کزین شام جدایی
Ба дору дида ёбад равшаноӣ
به دارو دیده یابد روشنایی
Турои аишби кудурат аз ғам кист ?
ترا ایشب کدورت از غم کیست؟
Сияҳи пӯшии туро аз мотам кист
سیه پوشی ترا از ماتم کیست
Ҳамаи зулфии ҷамоли маҳвашати кӯ ?
همه زلفی جمال مهوشت کو؟
Ҳамаи дӯдии фурӯғи оташати кӯ ?
همه دودی فروغ آتشت کو؟
Бқсди куштан ҳар бигноҳӣ
بقصد کشتن هر بیگناهی
зи хӯни халқ хӯрдани дили сиёҳӣ
ز خون خلق خوردن دل سیاهی
Гирифтам сари басари машки тторӣ
گرفتم سر بسر مشک تتاری
Чаҳ ҳосил каз вафои бӯеи надорӣ
چه حاصل کز وفا بویی نداری
Чу шамъ аз ман ба миқрози ҷудоӣ
چو شمع از من به مقراض جدایی
Ҷудо то чандсозӣ равшаноӣ ?
جدا تا چند سازی روشنایی؟
Шаби ялдое аммо ончунонӣ
شب یلدایی اما آنچنانی
Ки бо рӯзи қиёмати тавъамоне
که با روز قیامت توأمانی
Чунин шабро кӣ аз роҳи саломат
چنین شب را کی از راه سلامت
Дамади субҳии магари рӯзи қиёмат
دمد صبحی مگر روز قیامت
зи шаби парвона чун хӯн дар ҷигар дошт
ز شب پروانه چون خون در جگر داشت
Ба ёрб ёрб шаби дасти бардошт
به یارب یارب شب دست برداشت