Дили афкорӣ ки ӯ ёрӣ надорад
دل افکاری که او یاری ندارد
Биҷузи зорӣ дигар корӣ надорад
بجز زاری دگر کاری ندارد
Макун айб ар бинолад хаста аз ғам
مکن عیب ار بنالد خسته از غم
Ки оҳу нола дардӣ мекунад кам
که آه و ناله دردی میکند کم
Касе каз мотамӣ ғамнок гардад
کسی کز ماتمی غمناک گردد
Агар бандади даҳони дил чок гардад
اگر بندد دهان دل چاک گردد
Чу шамъ аз сӯзи оҳ оташ олуд
چو شمع از سوز آه آتش آلود
Забон бар рози дил парвона багушӯд
زبان بر راز دل پروانه بگشود
Ба танҳоӣ чу бо худ роз мегуфт
به تنهایی چو با خود راز میگفت
Бсди сӯзи ин ҳикоят боз мегуфт :
بصد سوز این حکایت باز میگفت:
Чаҳ бахтаст инки дорам инча ҳоласт
چه بختست اینکه دارم اینچه حالست
Ҳамеша кавкаби ман дар ваболаст
همیشه کوکب من در وبالست
зи бахт ман нашуд равшани шаби ман
ز بخت من نشد روشن شب من
Ту гӯйии сӯхти гардуни кавкаби ман
تو گویی سوخت گردون کوکب من
Чу хоҳам сӯхти зини водии хунхор
چو خواهم سوخت زین وادی خونخوار
НиФшонм чаро ҷон бар сари ёр
نیفشانم چرا جان بر سر یار
Чаро Андам ки васлами дастрас буд
چرا آندم که وصلم دسترس بود
Намардум чун марои мурдани ҳавас буд
نمردم چون مرا مردن هوس بود
Агар чун шамъи азин савдо ки дорам
اگر چون شمع ازین سودا که دارم
Насузам пас , ман аз баҳр чикорам ?
نسوزم پس، من از بهر چکارم؟
Дарин танҳоӣам каз бахти гумроҳ
درین تنهایی ام کز بخت گمراه
Найафурӯзад чароғи каси биҷузи оҳ
نیفروزد چراغ کس بجز آه
Ки сӯии ман зи шамъи оради паёмӣ ?
که سوی من ز شمع آرد پیامی؟
Ки гуяд шамъро аз ман саломӣ ?
که گوید شمع را از من سلامی؟
Ки баҳри нома дар кӯяш фиристам ?
که بهر نامه در کویش فرستم؟
Магари ҳам мурғи ҷон сӯяш фиристам
مگر هم مرغ جان سویش فرستم
Насимии кӯи расӯли биксонст
نسیمی کو رسول بیکسانست
зи бахти бади маро дар қасд ҷонаст
ز بخت بد مرا در قصد جانست
Дарин водӣ ки чун маҷнӯни асирам
درین وادی که چون مجنون اسیرم
Ки ҷӯяд бозам ар рӯзии бимирам
که جوید بازم ار روزی بمیرم
Агар сӯзади танам аз барқи оҳӣ
اگر سوزد تنم از برق آهی
Ғам ман нест касро барги коҳӣ
غم من نیست کس را برگ کاهی
Маро боистӣ оншмъи дили афрӯз
مرا بایستی آنشمع دل افروز
Нҳштӣ дар шаби ҳиҷрони бад-ӣни рӯз
نهشتی در شب هجران بدین روز
Вале кӣ дорад ин сарви он сарви барг
ولی کی دارد این سرو آن سرو برگ
Ки гардад шамъи болинами шаби марг
که گردد شمع بالینم شب مرگ
Марогар даври азуи кишт аз ситами бод
مرا گر دور ازو کشت از ستم باد
Чароғи умр ӯро зиндагии бод
چراغ عمر او را زندگی باد
Рахши комади чароғи зиндагонӣ
رخش کامد چراغ زندگانی
Мабодаш офат бод хазоне
مبادش آفت باد خزانی
Гар он сурӯши зи барқи ғам ?илам нест
گر آن سروش ز برق غم الم نیست
Гиёҳии ҳамчуи мангар сӯхт ғам нест
گیاهی همچو من گر سوخت غم نیست
Дарин водӣ каз оташ лола зораст
درین وادی کز آتش لاله زارست
Чу лолаи оташ аз вай доғдораст
چو لاله آتش از وی داغدارست
Нанолам ҷузи зи сӯзи синаи риш
ننالم جز ز سوز سینه ریش
Ки май сӯзади дилам дар оташи хеш
که می سوزد دلم در آتش خویش
зи бас каз шавқи шамъи оташи пурситам
ز بس کز شوق شمع آتش پرستم
Қарини оташам ҳар ҷо ки ҳастам
قرین آتشم هر جا که هستم
Агар бошад фароз кӯҳ ҷоем
اگر باشد فراز کوه جایم
зи лаъли оташ буд дар зер поем
ز لعل آتش بود در زیر پایم
Вагар дар базми шамъи худ нуҳуми по
و گر در بزم شمع خود نهم پا
Буд як найзаи болои оташи онҷо
بود یک نیزه بالا آتش آنجا
Ва гар кардам бсҳро чун ғизола
و گر کردم بصحرا چون غزاله
зи саҳрои хезади оташи лолаи лола
ز صحرا خیزد آتش لاله لاله
Вагар бар гунбади гардуни кашами рахт
و گر بر گنبد گردون کشم رخت
Бисӯзам оқибат чун кавкаби бахт
بسوزم عاقبت چون کوکب بخت
Ба ҷинати сўздм бояд тани риш
به جنت سوزدم باید تن ریش
Ки дорам дӯзахи дили ҳамраҳи хеш
که دارم دوزخ دل همره خویش
Марои бахти бади ин оташ барафрӯхт
مرا بخت بد این آتش برافروخت
Ки дар ҳарҷо ки бошам боядам сӯхт
که در هرجا که باشم بایدم سوخت
Чаҳ суд аз сӯхтан ҳар ду ба доғӣ
چه سود از سوختن هر دو به داغی
Казу равшани нимгрдди чароғӣ
کزو روشن نیمگردد چراغی
Маро аз доғи дил ҳар чанд ҷони сӯхт
مرا از داغ دل هر چند جان سوخت
Биҷузи доғами чароғи дили ниФрўхт
بجز داغم چراغ دل نیفروخت
Шабӣ шуд равшанами шамъи Муродӣ
شبی شد روشنم شمع مرادی
Чаҳ ҳосил зонка рафт охири ббодӣ
چه حاصل زانکه رفت آخر ببادی
Ман дарвеш донистам ҳам аз пеш
من درویش دانستم هم از پیش
Ки ҳаст он шбчроғ аз ҳоли ман беш
که هست آن شبچراغ از حال من بیش
Ту гӯйии кони парӣ дар хоб дидам
تو گویی کآن پری در خواب دیدم
Саробиро биҷой об дидам
سرابی را بجای آب دیدم
Парии рухсора ӣӣ сар бар зад аз ҷайб
پری رخساره یی سر بر زد از جیب
Ниҳон шуд дигари андари пардаи ғайб
نهان شد دیگر اندر پرده غیب
Чунон базмии чунин нахлии баровар
چنان بزمی چنین نخلی برآور
Буриши лаълу таниши фирӯза тар
برش لعل و تنش فیروزه تر
Ҳадиси ҷинат шаддод будаст
حدیث جنت شداد بودست
Хаёлӣ дидам охир бод будаст
خیالی دیدم آخر باد بودست
Марои дунбол ӯ рафтани хато буд
مرا دنبال او رفتن خطا بود
Хатое кардам ва инам сазо буд
خطایی کردم و اینم سزا بود
Ғалат кардам ки оқил дар биёбон
غلط کردم که عاقل در بیابان
Нагардад шаби паии оташи шитобон
نگردد شب پی آتش شتابان
Ман он Тифлам ки оташи лаъли пиндошт
من آن طفلم که آتش لعل پنداشت
Чу донист оташаст онгоҳи бгзошт
چو دانست آتش است آنگاه بگذاشت
Манам дар зорӣ аз хории фитода
منم در زاری از خواری فتاده
Бсди зории бхўории дили ниҳода
بصد زاری بخواری دل نهاده
Бад-ӣни сони зорӣ дилсӯз мекард
بدین سان زاری دلسوز میکرد
Бидон зории шаби ғам рӯз мекард
بدان زاری شب غم روز میکرد