Май байн ки то чаҳ ғоят аз ту ба дарду тобам

چو من عادت چنین دارم که غم را شادی انگارم

Ҳам рахна менаҷӯям ҳам рӯй ме нтобам

به بیماری چنان کآمد تو هم می‌دار تیمارم

Аз ту вафо нахоҳам зеро ки худ надорӣ

به درد تازه هر ساعت مرا مشغول خود می‌کن

Бар ту бадал наҷӯям , зеро ки худ наёбам

از این بیکار کم داری دمی بیکار مگذارم

Чун хок барнадорам чеҳраи зи остонат

به یک غم ابلهی باشد که از عشق تو بگریزم

Вари фӣ алмисл бирезам ҳар рӯзи садраи обам

چو یک غم بخشدم حالی غم دیگر طمع دارم

Гар , дорем зхўорӣ чун хок кӯй бошам

مرا گویی مراد خویشتن را می‌شناسی هی

Хоки ту кӯҳли чашмами кӯии ту ҷои хобам

شناسم، یار بد مهری و دانی عاشق زارم

Бе ту ҷаҳони равшан дидани куҷои тавонам

ز رخسارت گلی بر من، گرامی‌تر ز صد جان است

Чун дар ҷаҳон набошад бе рӯяти офтобам

چو این معنی همی‌دانی، مکن خوارم منه خارم

Баҳри Суҳайли дилҳо яъне хаёлати орад

به مستی بوسه‌ای دوش از لبت بربوده‌ام اکنون

Ҳар шаб барисам тӯҳфаи дидаи ақиқи ноБам

همین معنی به هشیاری همی‌خواهم نمی‌یارم

Кӯҳаст бори ҳиҷрами коҳии тани заъифам

ز خطم پای‌بندی کن که چون زلف تو در تابم

Доне ки ман бар ин тани он бор бар нтобам

ز لعلت شربتم فرما که چون جزع تو بیمارم

Венаи қисса ӣ тазаллум бар ҳиҷр арза кардам

اثیر خویشتن می‌خوان مرا تا لاجرم در شعر

То бар чаҳ мӯҷиб ояд аз лафзи ту ҷавобам

عراقین و خراسان می‌شود اقطاع بازارم