Соқии ман аз хумори шабонаи мушаввашам

وه که امروز به حال دگرم

Вақтаст агар ба бода боқӣ кунӣ хушам

تو چه دانی که نداری خبرم

Он оби ҳам тавилаи оташ ба ман расон

از همه خرمی‌ای دور از تو

Бошам ки як замони зании обӣ бар оташам

تا ز تو دور‌ترم، دورترم

Ало ба дасти бодаи дӯшин давоаш нест

نه تو را، رای که بر من نگری

Заҳрӣ ки ман зи дасти ҷафои ту май чашм

نه مرا زهره که در تو نگرم