Дар кори ту аз даст бишуд аҳди ҷавонӣ

کژ نهادی کُله، چه سرداری

Ман сӯхтаи зини ғусса , намондам , ту Бамоне

به جز آن که‌م ز پای برداری

Бо онкии ман аз ишқи ту расвои ҷаҳонам

خدمت جان بر تو آوردم

Ҳам розӣами Андӣ , ки ту зебои ҷаҳонӣ

به جز این خدمت دگر داری

Раҳми ор , чу дидӣ ки манам ин на , ҳабибам

به من‌ات سر کجا فرود آید

Шукронаи онро ки на онӣ ки чунонӣ

چون تو در خود هزار سرداری

Не не бирав аз тнгдлони ёди мёўр

بی تو از خود خبر نمی‌یابم

Он нози туро бас ки тўхўди тнгдҳонӣ

من چه گویم تو هم خبرداری

Ҳҷрдҳни тнки тўокнўн ки зарурӣ аст

بد همی داری‌ام، چه شاید کرد

Бигзор бмои танги дили мо ба нишоне

اگرم زین بسی بتر داری

Сад аҳд ба бастӣ ва ҳам онгаҳ бишикастӣ

زر همی باید ای اثیر مخسب!

Моро ба аз ин буд бъҳди ту гумоне

گرچه از رخ وجوه زر داری