Шодему комкор ки шодасту комкор

شادیم و کامکار که شادست و کامکار

Мейри бузургвор ба иди бузургвор

میر بزرگوار به عید بزرگوار

Пероя ӣ мафохири мейрони мамлакат

پیرایه ی مفاخر میران مملکت

Фахрӣ ки маликро з низомаст ёдгор

فخری که ملک را ز نظام است یادگار

Фатҳу зафар з куняту номаши талаб ки ҳаст

فتح و ظفر ز کنیت و نامش طلب‌ که هست

Бар ному книтши зафару фатҳро мадор

بر نام و کنیتش ظفر و فتح را مدار

Додаш бузургвори падари маликро нсқ

دادش بزرگوار پدر ملک را نَسَق

Баъд аз падари ҷуз ӯ ки диҳад маликро қарор

بعد از پدر جز او که دهد ملک را قرار

Хонааст малики хусраву дунё чу қоида аст

خانه است ملک خسرو و دنیا چو قاعده است

Ало ба қоида нашавад хонаи устувор

الا به قاعده نشود خانه استوار

Ақдаст насли хоҷа ва ӯ ҳамчуи восита

عِقدست نسل خواجه و او همچو واسطه

Ало ба восита нашавад ақди пойдор

الا به واسطه نشود عِقد پایدار

Ранҷӣ ки гардиш фалак оварад пеш ӯ

رنجی که گردش فلک آورد پیش او

Розии наҳуфта буд ки акнӯн шуд ошкор

رازی نهفته بود که اکنون شد آشکار

Эзад бадв намӯд ки чун нохушаст ҷабр

ایزد بدو نمود که چون ناخوش است جبر

То чун бидид ҷабр кунад шукри ихтиёр

تا چون بدید جبر کند شکر اختیار

Пайғамбарони нигар ки чаҳ меҳнат кашида анд

پیغمبران نگر که چه محنت کشیده‌اند

Ҳар як ба масканӣ дигар андари ғариби вор

هر یک به مسکنی دگر اندر غریب‌وار

Юнус ба батни моҳӣу Юсуфи миёни чоҳ

یونس به بطن ماهی و یوسف میان چاه

Мӯсои миёни тӣау Муҳамади миёни ғор

موسی میان تیه و محمد میان غار

ӯ низ ранҷ дид ва чу эшон наҷот ёфт

او نیز رنج دید و چو ایشان نجات یافت

ӯро кунун зи ҷумлаи пайғамбарони шумор !

او را کنون ز جمله پیغمبران شمار!

Давлат бар интизор нҷотш нишаста буд

دولت بر انتظار نجاتش نشسته بود

Додаш худоӣ ҳарчӣ ҳаме дошт интизор

دادش خدای هرچه همی داشت انتظار

Шуд офтоби давлат ӯ холӣ аз кусуф

شد آفتاب دولت او خالی از کسوف

Шуд осмони ҳишмат ӯ софӣ аз ғубор

شد آسمان حشمت او صافی از غبار

Бодаш ба ҳар чаҳ рӯй кунад кирдигори пушт

بادش به هر چه روی‌ کند کردگار پشت

Бодаш ба ҳар чаҳ рой кунад шаҳриёри ёр

بادش به هر چه رای‌ کند شهریار یار

Пояндаи боди умрашу тобандаи давлаташ

پاینده باد عمرش و تابنده دولتش

Фархундаи рӯзи идашу фархундаи рӯзгор

فرخنده روز عیدش و فرخنده روزگار

Гар ёри ман ситамгару айёри нестӣ

گر یار من ستمگر و عیار نیستی

Андари замонаи ёри марои бори нестӣ

اندر زمانه یار مرا بار نیستی

Кари нестии шукуфтаи Рахш чун гули баҳор

کر نیستی شکفته رخش چون‌ گل بهار

Андари дилами зъшқи Рахши хори нестӣ

اندر دلم زعشق رخش خار نیستی

эй коши дида дар рух ӯ ннгристӣ

ای کاش دیده در رخ او ننگریستی

То дил ба ҷурми дидаи гирифтори нестӣ

تا دل به جرم دیده‌ گرفتار نیستی

Гар ғамзаи хлндаҳ ӯ нестӣ чу тир

گر غمزهٔ خلندهٔ او نیستی چو تیر

Рӯем чу пуду пушти камони вори нестӣ

رویم چو پود و پشت‌ کمان‌ وار نیستی

Борӣ надорадӣ дилам аз тир ӯ нишон

باری نداردی دلم از تیر او نشان

То зон нишони нишонаи тимори нестӣ

تا زان نشان نشانهٔ تیمار نیستی

Гар нестии зи ғолияи паргор бар гулаш

گر نیستی ز غالیه پرگار بر گلش

Аз ғами дилам чу нуқтаи паргори нестӣ

از غم دلم چو نقطهٔ پرگار نیستی

Вароварӣ чу чанги марои даркинории хеш

ور آوری چو چنگ مرا درکنار خویش

Чун зери чанги нолаи ман зори нестӣ

چون زیر چنگ ناله من زار نیستی

Гар нестӣ ба бӯсаи лаб ӯ шукри фуруш

گر نیستی به بوسه لب او شکر فروش

ӯро дили мулӯки харидори нестӣ

او را دل ملوک خریدار نیستی

Вари қибла батон чгли нестии Рахш

ور قبلهٔ بتان چِگل نیستی رخش

ӯро қабули қиблаи аҳрори нестӣ

او را قبول قبلهٔ احرار نیستی

Тоҷон ба тан буд ғами ҷонон ба ҷони кашам

تاجان به تن بود غم جانان به‌جان کشم

Сари брнҳм ба хаташу хат бар ҷаҳони кашам

سر برنهم به خطش و خط بر جهان ‌کشم

Вар узр хоҳад он бути вари ноз гар шавад

ور عذر خواهد آن بت ور ناز گر شود

Узраш ба дилпазираму нозаш ба ҷони кашам

عذرش به دل پذیرم و نازش به‌ جان ‌کشم

Чун зосмони маро ба замин омадаст моҳ

چون زاسمان مرا به‌زمین آمدست ماه

Ман бар замин чаро ситами осмони кашам

من بر زمین چرا ستم آسمان‌ کشم

Гар ёри ман чу тиркнди дил ба меҳри ман

گر یار من چو تیرکند دل به مهر من

Бар осмон ба қӯти тираши камони кашам

بر آسمان به قوت تیرش ‌کمان ‌کشم

Гуҳ дар сарой ва ҳуҷра кунам бар Рахши нишот

گه در سرای و حجره کنم بر رخش نشاط

Гуҳи рахти сӯии боғу сӯии бӯстони кашам

گه رخت سوی باغ و سوی بوستان‌ کشم

Вар бигузарам ба савмиъаи обидони кӯҳ

ور بگذرم به صومعهٔ عابدان کوه

Абдолро зи савмиъаи андари миёни кашам

ابدال را ز صومعه اندر میان کشم

Баҳрами зъшқи ранҷ ва зиёнаст рӯзу шаб

بهرم زعشق رنج و زیان است روز و شب

Ҳар рӯзи ранҷи байнам ва ҳар шаби зиёни кашам

هر روز رنج بینم و هر شب زیان‌کشم

Тарсам ки ройгон баравад дил задаст ман

ترسم که رایگان برود دل زدست من

Зирокаҳи бори ишқи ҳамеи ройгони кашам

زیراکه بار عشق همی رایگان کشم

Мӯри заъифи боргарон чун кашад ба ҷаҳд

مور ضعیف بارگران چون‌کشد به جهد

Ман бори ишқи дӯст ба дил ҳамчунон кашам

من بار عشق دوست به‌ دل همچنان کشم

Бори гарон замона кунад бар дилами сабк

بار گران زمانه کند بر دلم سبک

Гар ман ба ёди хоҷаи шароби гарони кашам

گر من به یاد خواجه شراب ‌گران‌ کشم

Дар ишқи дӯсти даст ба сар бар ҳамеи занам

در عشق دوست دست به ‌سر بر همی زنم

Ва оташ ба сабру ҳавасу хиради дарҳамии занам

و آتش به صبر و هوس و خرد درهمی زنم

Чун баст поем он бути дилбар ба доми хеш

چون بست پایم آن بت دلبر به ‌دام خویش

Барсари зи ишқи он бути дилбари ҳамеи занам

برسر ز عشق آن بت دلبر همی زنم

Ҳар бори саҳл буд ки бартар задам зи ишқ

هر بار سهل بود که برتر زدم ز عشق

Ин бор мушкиласт ки бар сари ҳамеи занам

این بار مشکل است ‌که بر سر همی زنم

Маъшӯқи ман чу ҳаст сароиш чу бткдаҳ

معشوق من چو هست سرایش چو بتکده

Ман солу моҳи бткдаҳро дар ҳамеи занам

من سال و ماه بتکده را در همی زنم

Тавқ кабӯтараст хами зулфи он нигор

طوق کبوترست خم زلف آن نگار

Ман ҳамчуи боз дар талабаши пари ҳамеи занам

من همچو باز در طلبش پر همی زنم

Ва он моҳи ҳалқа зулф нагӯяд маро ки кист

و آن ماه حلقه زلف نگوید مرا که ‌کیست

То хештан чу ҳалқа ба дар бар ҳамеи занам

تا خویشتن چو حلقه به در بر همی زنم

Неи не ки ҳамчу чнгл бозаст зулф ӯ

نی‌نی که همچو چنگل بازست زلف او

Ман пари зи бим ӯ чу кабӯтари ҳамеи занам

من پر ز بیم او چو کبوتر همی زنم

Бар сирати қлндрёнми зи бими онк

بر سیرت قلندریانم ز بیم آنک

Мастами зи ишқу роҳи қаландари ҳамеи занам

مستم ز عشق و راه قلندر همی زنم

Лекини маро касе нашносад қаландарӣ

لیکن مرا کسی نشناسد قلندری

Чун пеши садри дунёи соғари ҳамеи занам

چون پیش صدر دنیا ساغر همی زنم

Ҳўро ! магари зи равза ризвон гурехтӣ

حورا! مگر ز روضهٔ رضوان‌ گریختی

Нуро ! магари зи харгаҳ хоқон гурехтӣ

نورا ! مگر ز خرگه خاقان گریختی

Ёзндаҳи гашти бози сулаймони подшоҳ

یازنده گشت باز سلیمان پادشاه

ё чун парии зи пеш сулаймон гурехтӣ

یا چون پری ز پیش سلیمان‌ گریختی

Зулфи дарози ту чаҳ гунаҳ кард дар тароз

زلف دراز تو چه ‌گنه ‌کرد در طراز

Каз шарми он гунаҳ ба хуросон гурехтӣ

کز شرم آن‌ گنه به خراسان‌ گریختی

Буданд модару падарат бар ту меҳрбон

بودند مادر و پدرت بر تو مهربان

Охир чаҳ аўФтод каз эшон гурехтӣ

آخر چه اوفتاد کز ایشان‌گریختی

Дидӣ магар ки нозаши эшон ба куфр буд

دیدی مگر که نازش ایشان به‌ کفر بود

Бар тофтӣ зкФр ва дар имон гурехтӣ

بر تافتی زکفر و در ایمان‌گریختی

Чашми сиёҳи ту чаҳ хато кард дар хто

چشم سیاه تو چه خطا کرد در ختا

Каз бими он хато ба хто хон гурехтӣ

کز بیم آن خطا به ختا خان ‌گریختی

БгрФтмт ба дуздии дили дӯши ним шаб

بگرفتمت به دزدی دل دوش نیم‌شب

Аз дасти ман ба чора ва дастон гурехтӣ

از دست من به چاره و دستان ‌گریختی

Имшаб наёрӣ осон аз ман гурехтан

امشب نیاری آسان از من ‌گریختن

Гар дӯши ним шаби зи ман осон гурехтӣ

گر دوش نیم‌شب ز من آسان‌ گریختی

эй чун гули шукуфта ки аз бими моҳи дай

ای چون ‌گل شکفته ‌که از بیم ماه دی

Пеши низоми дайни з гулистон гурехтӣ

پیش نظام دین ز گلستان گریختی

эй моҳ бар рухами зи бунафша рақам макун

ای ماه بر رخم ز بنفشه رقم مکن

Ашкам чу ранги хеш чу об бқм макун

اشکم چو رنگ خویش چو آب بقم مکن

Гар дар ҷаҳон ишқ нахоҳӣ илми маро

گر در جهان عشق نخواهی علم مرا

Бар парниёни зи анбари Соро илм макун

بر پرنیان ز عنبر سارا علم مکن

Аз ҳиҷр бар дилам нанаҳй доғи тофта

از هجر بر دلم ننهی داغ تافته

Оҳанги тоб додани зулфат ба хам макун

آهنگ تاب دادن زلفت به خم مکن

Доғи дилами мтоб чу тоби сари ду зулф

داغ دلم متاب چو تاب سر دو زلف

Барҳам манеҳ ду дида ва ҳар ду ба ҳам макун

برهم منه دو دیده و هر دو به‌هم مکن

Онро ки ёр туаст ъдили ънои мадор

آن را که یار توست عدیل عنا مدار

Ва онро ки ҷуфт туаст надим надам макун

و آن را که جفت توست ندیم‌ِ نَدَم مکن

Андари ғами ту сӯхтаи гаштанди ошиқон

اندر غم تو سوخته‌ گشتند عاشقان

Бар ошиқони сӯхтаи чандин ситам макун

بر عاشقان سوخته چندین ستم مکن

эй бе қалами нигошта рӯй туро худоӣ

ای بی‌قلم نگاشته روی تو را خدای

Аз ишқ рӯй хеши маро чун қалам макун

از عشق روی خویش مرا چون قلم مکن

Гар боядат ки кам нашавад ишқ аз дилам

گر بایدت که ‌کم نشود عشق از دلم

БФзоӣ дар латофат ва аз бӯса кам макун

بفزای در لطافت و از بوسه ‌کم مکن

Вар боядат ки фахр батон аҷами шӯй

ور بایدت که فخر بتان عجم شوی

Ҷузи хизмату ситоиши фахр аҷам макун

جز خدمت و ستایش فخر عجم مکن

Он соҳибӣ ки ёфт зи иқболи коми хеш

آن صاحبی ‌که یافت ز اقبال ‌کام خویش

Бар хасми хеши гашти Музаффар чу номи хеш

بر خصم خویش‌ گشت مظفر چو نام خویش

Хуршеду моҳро чу ба қудрати бёФрид

خورشید و ماه را چو به قدرت بیافرید

Қадари баландаши афсари хуршед ва моҳ кард

قدر بلندش افسر خورشید و ماه کرد

Гардун чу рӯй малик ба адлаши сифеди сохт

گردون چو روی ملک به عدلش سفید ساخت

Кайвони гилӣми душман ӯро сиёҳ кард

کیوان گلیم دشمن او را سیاه کرد

Гетии кушоди роҳи фано бар мухолифон

گیتی گشاد راه فنا بر مخالفان

Ҳаркас ки шуд мухолифаши оҳанг роҳ кард

هرکس‌ که شد مخالفش آهنگ راه‌ کرد

Ҷое ки шуд ба кӣна ва ҷое ки шуд ба меҳр

جایی‌ که شد به ‌کینه و جایی‌ که شد به مهر

Аз ваҳму ҳзми хеши силаҳ ва сипоҳ кард

از وهم و حزم خویش سلاح و سپاه کرد

Ҳзи маши гуҳи мувофиқат аз коҳи кӯҳи сохт

حَز‌ْمش‌ گهِ موافقت از کاه کوه ساخت

Ваҳмаши гуҳи мухолифат аз кӯҳ коҳ кард

وَهمَش‌ گهِ مخالفت از کوه کاه کرد

Савганд хӯрд чарх ки бо ӯ вафо кунад

سوگند خورد چرخ‌ که با او وفا کند

Бар хештани Фриштгон бар гувоҳ кард

بر خویشتن فریشتگان بر گواه کرد

Асбоби хуррамии ҳама дар базмгоҳ ӯст

اسباب خرمی همه در بزمگاه اوست

Хуррам касе ки рӯй дар он базмгоҳ кард

خرم‌ کسی‌ که روی در آن بزمگاه کرد

Ҳар Подшаҳ ки малик ба тадбир ӯ гирифт

هر پادشه که ملک به تدبیر او گرفت

Маҷлиси сазои тоҷу сазовор гоҳ кард

مجلس سزای تاج و سزاوار گاه کرد

Гар рои шоҳ чун фалаки чнбристӣ

گر رای شاه چون فلک چنبریستی

Райш бар он фалак чу мау муштарии сетӣ

رایش بر آن فلک چو مه و مشتری ستی

Вар дайн бишуд чу ҳалқаи ангуштарӣ ба шакл

ور دین بشد چو حلقهٔ انگشتری به شکل

Ақлаши нигини ҳалқаи ангштристӣ

عقلش نگین حلقهٔ انگشتریستی

Пайғамбарӣ агар нашудӣ мунқатиъи зи халқ

پیغمبری اگر نشدی منقطع ز خلق

Ахлоқ ӯ аломати пайғамбарии сетӣ

اخلاق او علامت پیغمبری ستی

ӯро замонаи меҳтару беҳтари нхўондӣ

او را زمانه مهتر و بهتر نخواندی

Гарна сазои меҳтарӣу бҳтристӣ

گرنه سزای مهتری و بهتریستی

Гар доварӣастӣ ба ҳунари халқро чу ӯ

گر داوری استی به هنر خلق را چو او

Офоқ бехусумат ва бе доўристӣ

آفاق بی‌خصومت و بی‌داوریستی

Бадбахтӣу бдохтрӣ аз шарқ то ба ғарб

بدبختی و بداختری از شرق تا به غرب

Як рӯзи неки бахтӣу неки ахтристӣ

یک روز نیک‌بختی و نیک‌اختریستی

Гар офтоб чун дил ӯ тобдӣ ба чин

گر آفتاب چون دل او تابدی به چین

Дар ҷейн на бути парастӣ ва на бтгристӣ

در جین نه بت‌پرستی و نه بتگریستی

Аз нури Зуҳраро шарафастӣ бар офтоб

از نور زهره را شرف استی بر آفتاب

Гар пеш ӯ нишаста ба хнёгристӣ

گر پیش او نشسته به خنیاگریستی

Гар шеърҳои ман ҳама дар мадҳ ӯстӣ

گر شعرهای من همه در مدح اوستی

Девони ман хазона дар дристӣ

دیوان من خزانهٔ درّ دریستی

Вари сад ҳазор ақд ба пайванд май ба ҳам

ور صد هزار عقد به پیوند می به هم

Ҳар ақдро саховат ӯ муштарии сетӣ

هر عقد را سخاوت او مشتری ستی

эй ёдгори хоҷаи мозии замона ро

ای یادگار خواجهٔ ماضی زمانه را

Ваии расми ту сабаби шарафи ҷовдона ро

وی رسم تو سبب‌ْ شرف جاودانه را

Розӣаст ҷони зи расми ту дар равзаи ҷинон

راضی است جان ز رسم تو در روضهٔ جنان

Он хоҷаи мубораку садри ягона ро

آن خواجهٔ مبارک و صدر یگانه را

Ҳарчанд фориғӣ ва ба шодӣ нишаста Эй

هرچند فارغی و به شادی نشسته‌ای

Рой ту орзӯаст мулӯки замона ро

رای تو آرزوست ملوک زمانه را

Рой аз дилу замири ту шояд мулӯк ро

رای از دل و ضمیر تو شاید ملوک را

Тири азкмони мардони зебади нишона ро

تیر ازکمان مردان زیبد نشانه را

Озодагон даҳр бабўсанд даргаат

آزادگان دهر ببوسند درگهت

Чун бандагон намоз баранд остона ро

چون بندگان نماز برند آستانه را

Врбри замин ба коху сарои тўбнгрнд

وربر زمین به‌کاخ و سرای توبنگرند

Бо осмон қиёс кунанд осмона ро

با آسمان قیاس کنند آسمانه را

Тобанда аз лақоӣ ту шуд хонаи низом

تابنده از لقای تو شد خانهٔ نظام

Зирокаҳ қоидааст бақои ту хона ро

زیراکه قاعده است بقای تو خانه را

Дар боғи насл ӯ ҳамаи фархундагии зтўст

در باغ نسل او همه فرخندگی زتوست

Ин шохаҳои тозаи сарви ҷавона ро

این شاخه‌های تازهٔ سرو جوانه را

Кори ҷаҳони фусун ва фасонааст сар ба сар

کار جهان فسون و فسانه است سر به‌سر

Аслӣ на муҳкамаст фусуну фасона ро

اصلی نه محکم است فسون و فسانه را

Май хоҳу базми созкаҳи равнақ збзм туаст

می خواه و بزم سازکه رونق زبزم توست

Ҷом май муғонау чангу чғонаҳ ро

جام می مغانه و چنگ و چغانه را

Давлати мувофиқони тўрои ҷоҳ ва мол дод

دولت موافقان تورا جاه و مال داد

Гардуни мухолифони туро гӯшмол дод

گردون مخالفان تو را گوشمال داد

Ахтаршиноси толеъи масъӯд ту бидид

اخترشناس طالع مسعود تو بدید

Моро нишони зи фаррухии моҳ ва сол дод

ما را نشان ز فرّخی ماه و سال داد

Бозӣаст давлати ту ки ӯро худои арш

بازی است دولت تو که او را خدای عرش

Бргўнаҳи Фриштгони пар ва бол дод

برگونهٔ فریشتگان پرّ و بال داد

Дасти фалак ба чашми анояти замона ро

دست فلک به چشم عنایت زمانه را

Аз чашмаҳои адли ту об зулол дод

از چشمه‌های عدل تو آب زلال داد

Теғати зи бадсиголи барангехти растхез

تیغت ز بدسگال برانگیختْ رستخیز

То номаи гунаҳ ба каф бадсигол дод

تا نامهٔ‌ گنه به‌ کف بدسگال داد

Корӣ маҳол кард ки кини ҷусти хасми ту

کاری محال‌ کرد که‌ کین جست خصم تو

Бар бод дод ӯ сару андар маҳол кард

بر باد داد او سر و اندر محال کرد

эй садри шарқи ъзу ҷалоли ту сармадӣ аст

ای صدر شرق عزّ و جلال تو سرمدی است

Кин ъз ва ин ҷалоли туро зулҷалол дод

کاین عزّ و این جلال تو را ذوالجلال داد

Май хоҳ аз оннигор ки ӯро зи баҳри ту

می خواه از آن نگار که او را ز بهر تو

Бахти баланди хилқати ҳасан ва ҷамол дод

بخت بلند خلقت حسن و جمال داد

Зулфи ду тоау хол сиёҳаш бидид моҳ

زلف دو تاه و خال سیاهش بدید ماه

Омад зи чарху бӯса бар он зулф ва хол дод

آمد ز چرخ و بوسه بر آن زلف و خال داد

Онӣ ки халқ бар ту ҳама офарин кунанд

آنی‌ که خلق بر تو همه آفرین‌ کنند

Науммат зи мартабаи ҳамаи нақш нигин кунанд

نامت ز مرتبه همه نقش نگین کنند

Ҳастӣ ба поя эй ки ҳамаи зери пои ту

هستی به پایه‌ای‌ که همه زیر پای تو

Каррӯбӣони арши фалакро замин кунанд

کَرّوبیان عرشْ فلک را زمین کنند

Зонҷо ки ҷоҳ туаст буд дуни қадари ту

زانجا که جاه توست بود دونِ قدر تو

Гар боргоҳи ту фалак ҳаштумин кунанд

گر بارگاه تو فلک هشتمین کنند

Оянд рӯзу шаби зи пас икдгри мудом

آیند روز و شب ز پس یکدگر مُدام

То бар дар ту мавкиби иқбол зин кунанд

تا بر در تو موکبِ اقبال زین‌ کنند

Пӯшанд ҳар ду перҳан аз нур ва аз зулм

پوشند هر دو پیرهن از نور و از ظَلَم

То расмҳои ту илм остин кунанд

تا رسم‌های تو عَلَم آستین‌ کنند

Чун ахтарон ба маҷлиси базм ту бингаранд

چون اختران به مجلس بزم تو بنگرند

Даии маи зи баҳри ту чу ма фурӯдин кунанд

دی مه ز بهر تو چو مه فرودین‌کنند

Аз себу нори пеши ту вази оташу шароб

از سیب و نار پیش تو وز آتش و شراب

Насрину арғавону гул ва ёсамин кунанд

نسرین و ارغوان و گل و یاسمین کنند

Нашикуфт агар чу хулд шавад базмгоҳи ту

نشکفت اگر چو خلد شود بزمگاه تو

Зеро ки хизмати ту ҳамаи ҳур айн кунанд

زیرا که خدمت تو همه حور عین‌ کنند

Неъмати туро сазад ки ба шодии ҳамаи хурӣ

نعمت تو را سزد که به شادی همه خوری

Зон қавми нестии ту ки неъмат дафин кунанд

زان قوم نیستی تو که نعمت دفین‌ کنند

Лухтии бунаи зи неъмат ва лухтӣ бидиҳ ба халқ

لختی بنه ز نعمت و لختی بده به‌ خلق

Лухтӣ бихӯр ки бори худоён чунин кунанд

لختی بخور که بار خدایان چنین کنند

эй фахри малики малик ба ту сарфарози бод

ای فخر ملک ملک به تو سرفراز باد

Бахтати ҷавону тозау ъушрати дарози бод

بختت جوان و تازه و عشرت دراز باد

Аз чархи қисми ту ҳамаи таъӣду саъд буд

از چرخ قسم تو همه تأیید و سعد بود

Аз даҳри баҳри ту ҳамаи шодӣу нози бод

از دهر بهر تو همه شادی و ناز باد

Боғӣаст ин саройу дарави рустаи гулбунон

باغی است این سرای و درو رسته گلبنان

Ҳар гулбунӣ ба ҳишмати ту сарфарози бод

هر گلبنی به حشمت تو سرفراز باد

Аз баҳри ромишу тараби ту дар ин сарой

از بهر رامش و طرب تو در این سرای

Ҳури ғазали саройу бути чанги бози бод

حور غزل‌سرای و بت چنگ باز باد

Ҷоми шаробу соқии ту моҳу муштарӣ

جام شراب و ساقی تو ماه و مشتری

Бо моҳу муштарӣати шабу рӯзи рози бод

با ماه و مشتریت شب و روز راز باد

Бар мо ба давлати ту дар ғам фароз шуд

بر ما به دولت تو دَرِِ غم فراز شد

Бар душманони ту дар шодии фарози бод

بر دشمنان تو در شادی فراز باد

Бар халқ оламаст дар хонаи ту боз

بر خلق عالم است در خانهٔ تو باز

Бар рӯзгори ту дар иқболи бози бод

بر روزگار تو در اقبال باز باد

То бози сайд гир кунад Кебекро шикор

تا باز صید گیر کند کبک را شکار

Хасми ту ҳамчуи Кебеку аҷали ҳамчуи бози бод

خصم تو همچو کبک و اجل همچو باز باد

То халқро ба раҳмати эзад буд ниёз

تا خلق را به رحمت ایزد بود نیاز

Аз халқи рӯзгори дилат бе ниёзи бод

از خلق روزگار دلت بی‌نیاز باد