Дар ҳамаи офоқ дилдорӣ намонад

در همه آفاق دلداری نماند

Дар ҳама рӯй замин ёрӣ намонад

در همه روی زمین یاری نماند

Гул намонад андари ҳамаи гулзори ишқ

گل نماند اندر همه گلزار عشق

Ростӣ бояд на гул хорӣ намонад

راستی باید نه گل خاری نماند

Ақл бо дил гуфт кандар боғи ишқ

عقل با دل گفت کاندر باغ عشق

Гарчи бар шохи вафо борӣ намонад

گرچه بر شاخ وفا باری نماند

Ёдгорӣ ҳам намонад охир аз он

یادگاری هم نماند آخر از آن

Дил ба бодӣ сард гуфт оре намонад

دل به بادی سرد گفت آری نماند

Дар ҷаҳони як ошно нагузошт чарх

در جهان یک آشنا نگذاشت چرخ

Чархро гӯйии ҷузи ин корӣ намонад

چرخ را گویی جز این کاری نماند

Гӯйии охири ин ҳама бегона анд

گویی آخر این همه بیگانه‌اند

Ин надонам ошно ёрӣ намонад

این ندانم آشنا یاری نماند

Ишқро гуфтам ки сабрам андакӣаст

عشق را گفتم که صبرم اندکیست

Гуфт инат бас ки бисёре намонад

گفت اینت بس که بسیاری نماند

Анварӣ бо хештан май сози азонк

انوری با خویشتن می‌ساز ازآنک

Дар диёри ёр диёрӣ намонад

در دیار یار دیاری نماند

Хониш
ғзл шморҳ 118 — ъндлӣб