Ёд май дор кончаҳ бинмудӣ
یاد میدار کآن چه بنمودی
Дар вафои бархилофи он будӣ
در وفا، برخلافِ آن بودی
Ҳоли ман дида дар кашокаши ҳиҷр
حالِ من دیده در کشاکشِ هجر
Васлро ҳеҷ рӯй нанамудӣ
وصل را هیچ روی ننمودی
Нози танаот буд одату бас
ناز تنهات بود عادت و بس
Хуши хуш акнӯн ҷафои дроФзўдӣ
خوشخوش اکنون جفا درافزودی
Бӯсае хостам набахшидӣ
بوسهای خواستم نبخشیدی
Нола ҳо кардаму нбхшўдӣ
نالهها کردم و نبخشودی
Въдҳоиӣ диҳӣ бидон дерӣ
وعدهایی دهی بدان دیری
Пас пушаймони шӯии бад-ӣни зӯдӣ
پس پشیمان شوی بدین زودی
Ростӣ бояд аз лабати хаҷалам
راستی باید از لبت خجلم
Ки басии харҷ ҳоаш фармудӣ
که بسی خرجهاش فرمودی
Хизмати ман бадви расон ва бигӯ :
خدمتِ من بدو رسان و بگو:
Чунӣ ? аз дарди сари бросўдӣ ?
«چونی؟ از دردِ سر برآسودی؟»
Анварии ин чаҳ шева ӣ ғазал аст
انوری این چه شیوهٔ غزل است؟
Ки бидон гӯии нутқи брбўдӣ
که بدان گویِ نطق بربودی
Доман аз чарх баркашид сухан
دامن از چرخ برکشید سخن
То ту доман бадв Биёлудӣ
تا تو دامن بدو بیآلودی