эй рӯй ту ояти никуӣ

ای روی تو آیت نکویی

Ҳасани ту камоли хубрӯе

حسن تو کمال خوب‌رویی

Ротб шудаи олами куҳан ро

راتب شده عالم کهن را

Ҳрдми зи ту фитнае ба наве

هر دم ز تو فتنه‌ای به نویی

Маърӯфи лабат ба танги борӣ

معروف لبت به تنگ‌باری

Чунон ки дилат ба танги хуӣ

چونان که دلت به تنگ‌خویی

Барадии дил ва дар камӣни ҷонӣ

بردی دل و در کمین جانی

Ёрб ту аз ин ҳама чаҳ ҷӯӣ

یارب! تو از این همه چه جویی؟

Гӯйии шаби васл бо ту гӯям

گویی «شب وصل با تو گویم»

Алҳақ ту кунӣ худ ончии гӯйӣ

الحق تو کنی خود آن چه گویی

Дар кӯии ғамат ба ҷони расидам

در کوی غمت به جان رسیدم

Гуфтам ту куҷо ва дар чаҳ кӯе

گفتم «تو کجا و در چه کویی؟»

Гуфтои бадви рӯзаи ғайбати охир

گفتا بدو روزه غیبت آخر

То чанд зи як сухан ки гӯйӣ

تا چند ز یک سخن که گویی

Ман ҳам ба ҷавори зулфи онам

من هم به جوار زلف آنم

Каз ишваи ту дар ҷувол ӯе

کز عشوهٔ تو در جوال اویی