Ҷамолат бар сар хӯбӣ кулоҳаст

جمالت بر سر خوبی کلاهست

Бномизд на рӯйаст он ки моҳаст

بنامیزد نه رویست آن که ماهست

Туе каз зулфу рух дар олами ҳасан

تویی کز زلف و رخ در عالم حسن

Турои ҳам ним шаби ҳам чоштгоҳст

ترا هم نیم شب هم چاشتگاهست

Басои хирман ки оташ дар задӣ бош

بسا خرمن که آتش در زدی باش

Ҳанузат оби хӯбӣ зер коҳаст

هنوزت آب خوبی زیر کاهست

Пай аҳдат наёяд ҷуз дар он роҳ

پی عهدت نیاید جز در آن راه

Каз онҷо то вафои сад сола роҳаст

کز آنجا تا وفا صد ساله راهست

зи ъшўти рӯзи умрам дар шаб афтод

ز عشوت روز عمرم در شب افتاد

Вазин ғам бар дилам рӯз сиёҳаст

وزین غم بر دلم روز سیاهست

Пас аз чанде сабурӣ дод бошад

پس از چندی صبوری داد باشد

Ки гӯям бӯсае гӯйӣ пагоҳаст

که گویم بوسه‌ای گویی پگاهست

Шабии қасд лабат кардам аз он шаб

شبی قصد لبت کردم از آن شب

Сипоҳи кини чашмат дар сипоҳаст

سپاه کین چشمت در سپاهست

Ба тири ғамзаи мижгонати анварӣ ро

به تیر غمزه مژگانت انوری را

Бикуштанд ва барин шаҳрӣ гувоҳаст

بکشتند و برین شهری گواهست

Лабатро гӯ ки тадбир дят кун

لبت را گو که تدبیر دیت کن

Сар зулфат мабар кӯ бе гуноҳаст

سر زلفت مبر کو بی‌گناهست