Маро то кӣ фалак ранҷур дорад

مرا تا کی فلک رنجور دارد

з рӯй дилбарам маҳҷӯр дорад

ز روی دلبرم مهجور دارد

Ба як бода ки бо маъшӯқ хӯрдам

به یک باده که با معشوق خوردم

Ҳамаи умрам дар он махмур дорад

همه عمرم در آن مخمور دارد

Надонам то фалакро зин ғараз чист

ندانم تا فلک را زین غرض چیست

Ки бе ҷурмии маро ранҷур дорад

که بی‌جرمی مرا رنجور دارد

Ду дасти худ ба хӯн дил кушодаст

دو دست خود به خون دل گشادست

Магар бар хӯни ман маншур дорад

مگر بر خون من منشور دارد