эй бузургӣ каз обу хок чу ту

ای بزرگی کز آب و خاک چو تو

Дасти даврон осмон насиришт

دست دوران آسمان نسرشت

Тухмӣ аз лутф дар замини камол

تخمی از لطف در زمین کمال

Чу ту ҳрос рӯзгор накишт

چو تو حراث روزگار نکشت

Ёд кардӣ зи анварӣ ба карам

یاد کردی ز انوری به کرم

Боз бар пушти рӯзгори набшат

باز بر پشت روزگار نبشت

Ғараз ӯ туеу хизмати ту

غرض او تویی و خدمت تو

На мулоқоти чӯбу суҳбати хишт

نه ملاقات چوب و صحبت خشت

Дар сарое ки ту нахоҳӣ буд

در سرایی که تو نخواهی بود

Дару девор ӯ чаҳ хуб ва чаҳ зишт

در و دیوار او چه خوب و چه زشت

Ба худоӣ ки каъба хона ӯст

به خدایی که کعبه خانهٔ اوست

Ки буд каъба бетуам чу кунишат

که بود کعبه بی‌توام چو کنشت

Мизбони аввал онгаҳе хона

میزبان اول آنگهی خانه

Рўӣиаҳи аллоҳи нахусти бози биҳишт

روئیة الله نخست باز بهشت