Сафии аддӣни муваффақро чу бинӣ

صفی‌الدین موفق را چو بینی

Бигӯяш конўрии хизмат ҳаме гуфт

بگویش کانوری خدمت همی گفت

Ҳаме гуфт эй ба вақти кӯдакии род

همی گفت ای به وقت کودکی راد

Ҳаме гуфт эй ба гоҳи хоҷагии зафт

همی گفت ای به گاه خواجگی زفت

Агар аз ман бипурсад кӯ чаҳ ме кард

اگر از من بپرسد کو چه می‌کرد

Бигӯ дар васфи ту дарии ҳамеи сифт

بگو در وصف تو دری همی سفت

Ба васфи ҳуҷраи пирӯза дар буд

به وصف حجرهٔ پیروزه در بود

Ки омад гунбади пирӯзаро ҷуфт

که آمد گنبد پیروزه را جفت

Ба шаб гуфт андрў будам зи нураш

به شب گفت اندرو بودم ز نورش

Саводи шаби зи чашмам зарра нанаҳуфт

سواد شب ز چشمم ذره ننهفت

Ғулув мекард каз ҳасанаши замин ро

غلو می‌کرد کز حسنش زمین را

Баҳорӣ то ба рӯз ҳашар нашикуфт

بهاری تا به روز حشر نشکفت

Саҳоб аз оби чашмаши саҳн май шаст

سحاب از آب چشمش صحن می‌شست

Сабо аз тоби зулфаш фарш ме рафт

صبا از تاب زلفش فرش می‌رفت

Дарин буд анварии комади ғуломаш

درین بود انوری کامد غلامش

Ки ҳизум нест чун оташ барошуфт

که هیزم نیست چون آتش برآشفت

Маро гуфт аз чаҳор ангушти мардум

مرا گفت از چهار انگشت مردم

Ки бар чорами фалак танзаш занад сифт

که بر چارم فلک طنزش زند سفت

Ба истидъои харвории ду ҳизум

به استدعای خرواری دو هیزم

Зимистонӣ чу хар дар гул ҳаме хуфт

زمستانی چو خر در گل همی خفت