Анвариро хдоигони ҷаҳон

انوری را خدایگان جهان

Пеш худ хонд ва даст доду нишонд

پیش خود خواند و دست داد و نشاند

Бода фармуду шеъри хости азу

باده فرمود و شعر خواست ازو

Вондри он саҳар кард ва дар ифшоанд

واندر آن سحر کرد و در افشاند

Чун ба мастӣ бирафт бор дигар

چون به مستی برفت بار دگر

Кас фиристоду пеш тахташ хонд

کس فرستاد و پیش تختش خواند

Ҳама бигзор ин на бас ки малик

همه بگذار این نه بس که ملک

Ном ӯ бар забон аъло ронад

نام او بر زبان اعلی راند

Беш аз ин дар замона давлат нест

بیش از این در زمانه دولت نیست

Ҳеҷ боқиш дар замона намонад

هیچ باقیش در زمانه نماند