Даии маро ъошқкӣ гуфт ғазал май гӯйӣ

دی مرا عاشقکی گفت غزل می‌گویی

Гуфтам аз мадҳу ҳиҷои дасти биФшондми ҳам

گفتم از مدح و هجا دست بیفشاندم هم

Гуфт чун гуфтамаш он ҳолат гумроҳӣ рафт

گفت چون گفتمش آن حالت گمراهی رفت

Ҳолати рафта дигар боз наёяд зи адам

حالت رفته دگر باز نیاید ز عدم

Ғазалу мадҳу ҳиҷо ҳараса бидон ме гуфтам

غزل و مدح و هجا هرسه بدان می‌گفتم

Ки марои шаҳвату ҳирсу ғазабӣ буд баҳам

که مرا شهوت و حرص و غضبی بود بهم

Ин яке шаби ҳамаи шаб дар ғаму андешаи он

این یکی شب همه شب در غم و اندیشهٔ آن

Каз куҷои ваз ки ва чун касб кунам панҷ дирам

کز کجا وز که و چون کسب کنم پنج درم

Ваон дигар рӯзи ҳамаи рӯз дар он меҳнату банд

وان دگر روز همه روز در آن محنت و بند

Ки кунад васфи лаб чун шукру зулф ба хам

که کند وصف لب چون شکر و زلف به خم

Ваон се дигар чу саги хаста тслиш бидон

وان سه دیگر چو سگ خسته تسلیش بدان

Ки забунӣ ба кафи орм ки азу ояд кам

که زبونی به کف آرم که ازو آید کم

Чун худои ин се саги гуруснаро ҳошокм

چون خدا این سه سگ گرسنه را حاشاکم

Боз кард аз сари ман бандаи оҷиз ба карам

باز کرد از سر من بندهٔ عاجز به کرم

Ғазалу мадҳ ва ҳиҷо гӯям ёрб зинҳор

غزل و مدح و هجا گویم یارب زنهار

Бас ки бо нафас ҷафо кардам ва бо ақли ситам

بس که با نفس جفا کردم و با عقل ستم

Анварии лоф задани сират мардон набӯд

انوری لاف زدن سیرت مردان نبود

Чун задӣ бории мардонаи биФшори қадам

چون زدی باری مردانه بیفشار قدم

Гӯшае гиру сари роҳ наҷотӣ баталаб

گوشه‌ای گیر و سر راه نجاتی بطلب

Ки на баси дайр сар ояд ба ту бар ин ду се дам

که نه بس دیر سر آید به تو بر این دو سه دم