Дӯши хобӣ дидаам гӯ нек дидӣ неки бод

دوش خوابی دیده‌ام گو نیک دیدی نیک باد

Хоб на бали ҳолатии кон аз аҷоиб бартараст

خواب نه بل حالتی کان از عجایب برترست

Хештанро дидамӣ бар теғ кӯҳӣ гуфте

خویشتن را دیدمی بر تیغ کوهی گفتیی

Санг ӯ лаълу нботши авд ва хокаш анбараст

سنگ او لعل و نباتش عود و خاکش عنبرست

Ногаҳони чашмами сӯй гардун фитодӣ дидамӣ

ناگهان چشمم سوی گردون فتادی دیدمی

Минбарӣ гуфтӣ ки таркибаши зи зар ва гавҳараст

منبری گفتی که ترکیبش ز زر و گوهرست

Сӯратии рӯҳонӣ аз болой минбар ме намӯд

صورتی روحانی از بالای منبر می‌نمود

Гуфте ӯ офтобаст ва сипеҳраш минбараст

گفتیی او آفتابست و سپهرش منبرست

Бо дил худ гуфтам оё кист ин шахси шариф

با دل خود گفتم آیا کیست این شخص شریف

Ҳотифӣ дар гӯш ҷонам гуфт кон пайғамбараст

هاتفی در گوش جانم گفت کان پیغمبرست

Дар ду зонуи омадами сари пеш ва бар ҳам дастҳо

در دو زانو آمدم سر پیش و بر هم دستها

Ростӣ бояд ҳанузам он тасаввур дар сараст

راستی باید هنوزم آن تصور در سرست

Чун баромади як замон оҳиста омад дар сухан

چون برآمد یک زمان آهسته آمد در سخن

Бар ҷаҳон гуфтӣ ки аз нутқаш нисор шукраст

بر جهان گفتی که از نطقش نثار شکرست

Баъди тҳмиди худо ин гуфт к-эии соҳиби қирон

بعد تحمید خدا این گفت کای صاحب‌قران

Шукр кун кандар ҳама ҷое худоят ёвараст

شکر کن کاندر همه جایی خدایت یاورست

Бор дигар гуфт к-эии соҳиби қирон розӣ мабош

بار دیگر گفت کای صاحب‌قران راضی مباش

То туро гӯйанд кандар малик чун Искандараст

تا ترا گویند کاندر ملک چون اسکندرست

Бозонҳо кард к-эии соҳиби қирон бар хури зи малик

بازانها کرد کای صاحب‌قران بر خور ز ملک

Зонкаҳи маликати ҳамчуи ҷони шахси ҷаҳонро дар хураст

زآنکه ملکت همچو جان شخص جهان را در خورست

Гар Сикандар зинда гардад аз тавозуъ ҳар замон

گر سکندر زنده گردد از تواضع هر زمان

Бо ту ин гуяд ки ҷоҳатро Сикандар чокараст

با تو این گوید که جاهت را سکندر چاکرست

Ҳақи таъолӣ бо Сикандари ҳаргизи ин эҳсон накард

حق تعالی با سکندر هرگز این احسان نکرد

Хсрўои ту дайгарии кори ту кор дигараст

خسروا تو دیگری کار تو کار دیگرست

Лашкаратро ояти насри ман аллоҳ роят аст

لشکرت را آیت نصر من الله رایت است

Роятатро аз мулӯк ва аз млоик лашкараст

رایتت را از ملوک و از ملایک لشکرست

Бехи ҷавр аз боси ту чун бех марҷон омадаст

بیخ جور از باس تو چون بیخ مرجان آمدست

Шохи дайн бе адли ту чун шохи оҳӯ бе бараст

شاخ دین بی‌عدل تو چون شاخ آهو بی‌برست

Сяти ту ҳафтод кишвари зонсўӣ олам гирифт

صیت تو هفتاد کشور زانسوی عالم گرفت

Ту бидон мангар ки олами ҳафт ё шаш кишвараст

تو بدان منگر که عالم هفت یا شش کشورست

Ҳарки ӯ дар неъматат куфрон кунад хунаш бирез

هرکه او در نعمتت کفران کند خونش بریز

Зонка фатво додаам кӯ низ дар ман кофараст

زانکه فتوی داده‌ام کو نیز در من کافرست

Бар сари шамшери ту ҷуз ҳақ намеронад қазо

بر سر شمشیر تو جز حق نمی‌راند قضا

Ҳукми шамшери ту ҳукм зулфиқор ҳайдараст

حکم شمشیر تو حکم ذوالفقار حیدرست

Дайнам аз ғарқоби бидъати сари з роят баркашид

دینم از غرقاب بدعت سر ز رایت برکشید

Хсрўои рои ту хуршедаст ва дайн нилӯфараст

خسروا رای تو خورشید است و دین نیلوفرست

Бар ман ва ту хатм шуд пайғамбарӣу хусравӣ

بر من و تو ختم شد پیغمبری و خسروی

Ин сухани наздики ҳркў ақл дорад бовараст

این سخن نزدیک هرکو عقل دارد باورست

Чун сухан ӣнҷо расед алҳақ маро дар дили гузашт

چون سخن اینجا رسید الحق مرا در دل گذشت

Кини кадомин подшоҳи одил дайн парвараст

کین کدامین پادشاه عادل دین‌پرورست

Зевари ин хутба ҳар борӣ ки эй соҳиби қирон

زیور این خطبه هر باری که ای صاحب‌قران

Бар ки май бандад ки ӯ шоиста ин зевараст

بر که می‌بندد که او شایستهٔ این زیورست

Гуфт бар султони дайни санҷар ки аз рӯй ҳисоб

گفت بر سلطان دین سنجر که از روی حساب

Ақд эй соҳиби қирон чун ақд султон санҷараст

عقد ای صاحب‌قران چون عقد سلطان سنجرست

Шод бош эй подшо каз ҳифзи яздон то абад

شاد باش ای پادشا کز حفظ یزدان تا ابد

Бар сари ту соя чатраст ва нур афсараст

بر سر تو سایهٔ چترست و نور افسرست

То маволеди ҷаҳонро сездаҳ рукнаст асл

تا موالید جهان را سیزده رکن است اصل

Зонка на алавии падар ваон чор суфло модараст

زانکه نه علوی پدر وان چار سفلی مادرست

Бодии андари хусравӣ дар шаш ҷиҳати фармони раво

بادی اندر خسروی در شش جهت فرمان‌روا

То бар авҷи осмони лшкргаҳ ҳафт ахтараст

تا بر اوج آسمان لشکرگه هفت اخترست