Офтоби сахои ҳмидолдин
آفتاب سخا حمیدالدین
Давр аз маҷлиси ту марги Фҷо
دور از مجلس تو مرگ فجا
Не шукр гуфтае ва ме нарасед
نی شکر گفتهای و می نرسید
Шоирами ҳам ба мадҳ ва ҳам ба ҳиҷо
شاعرم هم به مدح و هم به هجا
. . . Хар ёд мекунам лекин
... خر یاد میکنم لیکن
Май диҳӣ ё бигӯямат ки куҷо
میدهی یا بگویمت که کجا