Он рӯз ки ҷони номаи ишқ ту бихонад

آن روز که جان نامهٔ عشق تو بخواند

Дили даст зҷон бишусту домани бФшонд

دل دست زجان بشست و دامن بفشاند

Ваон сабр ки ходимат бидон осудӣ

وان صبر که خادمت بدان آسودی

Он низ бақои умри ту бод намонад

آن نیز بقای عمر تو باد نماند