Шабҳо зи ғамати ситами кашам бояд буд

شبها ز غمت ستم کشم باید بود

Вази меҳнати ту бар оташам бояд буд

وز محنت تو بر آتشم باید بود

Пас рӯз дигар то паии ғам кӯр кунам

پس روز دگر تا پی غم کور کنم

Бо ин ҳамаи нохушии хушам бояд буд

با این همه ناخوشی خوشم باید بود