Нишаста будам дӯш аз дирам даромад ёр

نشسته بودم دوش از درم درآمد یار

Шикан ба зулфу гиреҳ бар ҷабини арақ ба изор

شکن به زلف و گره بر جبین عرق به عذار

Хароб чун дили ман чашму хашмаши андари чашм

خراب چون دل من چشم و خشمش اندر چشم

Нишаст пушт ба ман кард рӯй бар девор

نشست پشت به من کرد روی بر دیوار

БгФтмши з чаҳ тундӣ кунӣу бдхўиӣ

بگفتمش ز چه تندی کنی و بدخویی

з хубрӯ натавон дид феъли ноҳинҷор

ز خوبرو نتوان دید فعل ناهنجار

Ҷавоб гуфт ту сари зери болу пари дорӣ

جواب گفت تو سر زیر بال و پر داری

Ба доми фикри фурӯи рафтае чу бутемор

به دام فکر فرو رفته‌ای چو بوتیمار

Ту ҳоли ташна чаҳ доне ки бар лаби ҷӯӣ

تو حال تشنه چه دانی که بر لبِ جویی

зи ҳоли маст кӣ огоҳ мешавад ҳушёр

ز حال مست کی آگاه می‌شود هشیار

Куҷо ба фикри ватани мурғи монда дар қафас аст

کجا به فکر وطن مرغ مانده در قفس است

Ки карда тарки ватани хуи гирифта бо озор

که کرده ترک وطن خو گرفته با آزار

Ба умри хеши ту хуш бӯдае ба истибдод

به عمر خویش تو خوش بوده‌ای به استبداد

Биё бибин ки з машрӯта шуд ҷаҳони гулзор

بیا ببین که ز مشروطه شد جهان گلزار

Валек тарсам каз даст хоинин гардад

ولیک ترسم کز دست خائنین گردد

Ҳамин ду рӯзаи мубаддил ба гулхани ин гулзор

همین دو روزه مبدل به گلخن این گلزار

БгФтмш ба суроҳеи дароз дастӣ кун

بگفتمش به صراحی دراز دستی کن

Ба шарт инки бабандӣ забони азин гуфтор

به شرط اینکه ببندی زبان ازین گفتار

Туро чаҳ кор ба машрӯта ё ба истибдод

تو را چه کار به مشروطه یا به استبداد

Ту вогузор кун ин корҳо ба соҳиби кор

تو واگذار کن این کارها به صاحب کار

Чу деги зи оташи қаҳру ғазаб ба ҷӯш омад

چو دیگ ز آتش قهر و غضب به جوش آمد

з рӯй дард Биҷӯшед ҳамчуи раъди баҳор

ز روی درد بجوشید همچو رعد بهار

Ба ханда гуфт ки эй ринд бехабар аз хеш

به خنده گفت که ای رند بی‌خبر از خویش

Ба сухра гуфт ки эй масти шаб ба рӯзи хумор

به سُخره گفت که ای مست شب به روز خمار

зи ҳоли мамлакату малик кӣ туро хабар аст

ز حال مملکت و مُلک کی تو را خبر است

Нишастае туу бурданди ёрро ағёр

نشسته‌ای تو و بردند یار را اغیار

Ватан чу наргиси махмури ёр ранҷур аст

وطن چو نرگسِ مخمورِ یار رنجور است

Алоҷ бояд шояд намирад ин бемор

علاج باید شاید نمیرد این بیمار

Ба дасти хеш чу додӣ ба роҳзани шамшер

به دست خویش چو دادی به راهزن شمشیر

Бибоядат ки диҳии тан ба нестии ночор

ببایدت که دهی تن به نیستی ناچار

Гирифт чун зи кафати дузди қлчмоқи чумоқ

گرفت چون ز کفت دزد قلچماق چماق

Дигар на дасти дифоат буд на роҳи фирор

دگر نه دست دفاعت بُوَد نه راه فرار

Амири қофила лухтӣ боист дузд расед

امیر قافله لختی بایست دزد رسید

Бидор лаҳзае эй сорибони зимому маҳор

بدار لحظه‌ای ای ساربان زمام و مهار

Шудааст ҳайати кабинаи такяи давлат

شده است هیئت کابینه تکیهٔ دولت

Ки шимури дируз имрӯз мешавад мухтор

که شِمرِ دیروز امروز می‌شود مختار

Арӯси қосими рӯзӣ руқия ме гардад

عروسِ قاسم روزی رقیه می‌گردد

Либоси мусаллам май пӯшади обиди бемор

لباس مسلم می‌پوشد عابد بیمار

Ҳамон ки ҳинда шудӣ гоҳ мешавад зайнаб

همان که هنده شدی گاه می‌شود زینب

Язиди ҳам зан хўлӣ шавад чу шуд бекор

یزید هم زن خولی شود چو شد بیکار

Касе надида ки як наварӯси сад домод

کسی ندیده که یک نوعروس صد داماد

Куҷо равост ки тобин яке ва сад сардор

کجا رواست که تابین یکی و صد سردار

Фиғону оҳи азин мардумон бе номӯс

فغان و آه ازین مردمانِ بی‌ناموس

Амони зи маслаки ин фирқа калла бурдор

امان ز مسلکِ این فرقهٔ کله‌بردار

зи эътидолии холӣ агар ҷаҳон нашавад

ز اعتدالی خالی اگر جهان نشود

Ҳамеша ранҷбаронро шавад тиҳии анбор

همیشه رنجبران را شود تهی انبار

Куҷоеи он ки биёбони ранҷи паймӯдӣ

کجایی آن که بیابان رنج پیمودی

Биё бибин ба хари хеш ҳар касаст савор

بیا ببین به خرِ خویش هر کس است سوار

зи ҳарфи ҳақ задан ориф накун дареғи имрӯз

ز حرف حق زدن عارف نکن دریغ امروز

Чаҳ бок аз инки дар ин роҳ мезананд ба дор !

چه باک از اینکه در این راه می‌زنند به دار!