Чунин гуфт риндӣ ба Темуртош :

چنین گفت رندی به تیمورتاش:

« хиёнат агар кардӣ эмин мабош »

«خیانت اگر کردی ایمن مباش»

Баҳори хуш ва хуррамӣ шуд чу тай

بهار خوش و خرمی شد چو طی

Расад шоми торики ялдои дай

رسد شام تاریک یلدای دی

Ниҳонгар ки найранги барадӣ ба кор

نهان گر که نیرنگ بردی به کار

Дарди пардаи ?ут , пардаи дори ошкор

دَرَد پرده‌ات، پرده‌دار آشکار

Биандеш зи андешаи бад , ки бад

بیندیش ز اندیشهٔ بد، که بد

Бидонадяшро сӯии дӯзахи барад . . .

بداندیش را سوی دوزخ برد . . .

Ту , эй бандаи гмраҳи носипос

تو، ای بندهٔ گمرَهِ ناسپاس

Ту , эй ноҷавонмарди ҳақи ношинос

تو، ای ناجوانمرد حق‌ناشناس

Бигӯ рост эй душмани ростӣ

بگو راست ای دشمن راستی

Фузуни зончаҳ будӣ чаҳ май хостӣ

فزون زآنچه بودی چه می‌خواستی

Чаҳ шуд бо ҳамаи ҳушу ақли салим

چه شد با همه هوش و عقل سلیم

Ба деги аўФтодии зи ҳавли ҳалим

به دیگ اوفتادی ز هول حلیم

зи дарё , ҳама бор натавон ба чанг :

ز دریا، همه بار نتوان به چنگ:

Гуҳари барад , бе бими коми наҳанг

گهر برد، بی‌بیمِ کامِ نهنگ

зи поёни ту , кошкӣ хоинин

ز کار تو ای کاشکی خائنین

Бигиранд ибрати дарин сарзамин

بگیرند عبرت درین سرزمین

Қалам , Рӯсияи монда кор туаст

قلم، روسیَه ماندهٔ کار توست

Фурӯмонда дар нанг афкор туаст

فرومانده در ننگ افکار توست

Ту , эй зштхў , чун гилӣми сиёҳ :

تو، ای زشتخو، چون گلیم سیاه:

Шудӣ ҳоҷиби додхоҳону шоҳ

شدی حاجب شه‌پرستان و شاه

Шабу рӯз , умрат ба мастии гузашт

شب و روز، عمرت به مستی گذشت

Ба мастӣу шаҳвати парастии гузашт

به مستی و شهوت‌پرستی گذشت

Ба майдон беисматӣ якка тоз

به میدانِ بی‌عصمتی یکّه‌تاز

Набӯдӣ ба фикри нишебу фароз

نمی‌دیدی هرگز نشیب از فراز

Ту ,гар домани иффатии лаккаи дор

تو، گر دامن عفتی لکّه‌دار

Намӯдӣ , талофӣ кунад рӯзгор

نمودی، تلافی کند روزگار

зи бадкории ?ут , ончии бишнидаи гӯш :

در این قسمت آنچ از تو بشنیده گوش:

Нагӯям ? ! ки донад худованди ҳуш

چه گویم چو داند خداوند هوش

Кунун монда дар ёди ман ин мисл

فقط مانده در یاد من این مثل

Ки беҳтар аз ӣнҷо надорад маҳал

که بهتر از اینجا ندارد محل

з « инсон » , саг ар дорад афғону сӯз

ز «انسان»، سگ ار دارد افغان و سوز

Худ ин дард , саг донаду пораи дуз

خود این درد، سگ داند و پاره‌دوز

Набӯд аз ту хушбахттар кас , агар :

نبود از تو خوشبخت‌تر کس، اگر:

Науфтодӣ охири дарин дардисар

نیفتادی آخر درین دردسر

Чу як умр будӣ ту , масти ғурур

چو یک عمر بودی تو، مستِ غرور

Хумориаш инаст , чашми ту кӯр

خماری‌اش این است، چشم تو کور

Чаҳ хуш буд ҳар рӯзаи ?ут , хати сайр

همه روزه خرم بُدت خطّ سِیر

Читурии ту , омшҳдӣ , шаби бихир !

چطوری تو، آمشهدی، شب بخیر!

Сипас бояд аз хок , бистар кунӣ

سپس باید از خاک، بستر کنی

зи ранҷи хушӣ , хастагӣ дар кунӣ !

ز رنج خوشی، خستگی در کنی!

Басии дастҳо аз ту шуд зери даст

بسی دست‌ها از تو شد زیر دست

Чаҳ хуши дасти тақдир , дасти ту баст

چه خوش دست تقدیر، دست تو بست

Сари бадсиголон чу афъӣ бикӯб

سر بدسگالان چو افعی بکوب

Маҳоласт аз фикри бад , кори хуб

محال است از فکر بد، کار خوب

Ҳар он кӯ , хиёнат ба ин обу хок :

هر آن کو، خیانت به این آب و خاک:

Кунад , бояд ингуна гардад ҳалок

کند، باید اینگونه گردد هلاک

Ту , бо душмани мамлакати сохтӣ

تو، با دشمنِ مملکت ساختی

Вале неъмати хеш , нашинохтӣ

ولی نعمتِ خویش، نشناختی

Кашонидае дар хиёнат ба нанг

کشیدی تو اندر خیانت به ننگ

Ҳамаи номи нангини Темури ланг

همه نامِ ننگینِ تیمور لنگ

зи тухми ҳароми муғул ё ттор

ز تخمِ مغول وز نژادِ تتار

Ҷуз аз ин ки дидӣ , таваққуъи мадор

جز از این که دیدی، توقع مدار

Ҳувияти з ҳар бе ҳувияти мҷўӣ

هویت ز هر بی‌هویت مجوی

Ба ғайр аз хато , ончӣ дидӣ бигӯӣ

به غیر از خطا، آنچه دیدی بگوی

Чу гунҷишк аз дидан рӯй бум

چو گنجشک از دیدن جغد و بوم

Маро дил тапад зини сҷл ҳои шавам

مرا دل تپد زین سجل‌های شوم

Пас аз ҳафтсад сол каз рӯзгор :

پس از هفتصد سال کز روزگار:

Гузаштаст , монад аз ту , ин ёдгор :

گذشت است، ماند از تو، این یادگار:

Ки гӯйанд баъд аз ту , ёрони ту

که گویند بعد از تو، یاران تو

Сиҳкорҳо , ҳам қаторони ту :

سیهکارها، هم‌قطاران تو:

Ки Темури ланг ар яке буд тоаш :

که آن غیر مرحوم را گرچه تاش

Набӯд он яке , ғайри Темуртош . . .

نبد رفت تنها از او ماند تاش

Яке нуктаи боқии сет , аз ман ба гӯш :

یکی نکته باقی‌ست، از من به گوش:

Нигаҳи дор ҳамчун паёми сурӯш

نگه دار همچون پیام سروش

Ба модар , касе ҷони фидо сохта аст

به مادر، کسی جان فدا ساخته است

Ки аз хӯн ӯ парвариш ёфта аст

که از خون او پرورش یافته است

Ба моам ватан « ҳар ки » мأнўс нест

به مامِ وطن «هر که» مأنوس نیست

Знозодаҳ дар банд номӯс нест

زنازاده در بند ناموس نیست

Ҳар он кас ки хӯн хӯрд умрӣ чу ман

هر آن کس که خون خورد عمری چو من

Аз ӯ бояд омухт , ишқи ватан

از او باید آموخت، عشق وطن

Ватани дӯстон , дидаам ман басӣ

وطن‌دوستان، دیده‌ام من بسی

Чаҳ донад ватан чист ? ҳар нокасе

چه داند وطن چیست؟ هر ناکسی

Ватан , чордиўор маликасту боғ !

وطن، چاردیوار ملک است و باغ!

Ватани дӯсти ҷузи ин , надорам суроғ !

وطن‌دوست جز این، ندارم سراغ!

Ба роҳи ватан , он касе сӯхтаи сет

برای وطن، آن کسی سوخته‌ست

Ки дар дида , зини хоки андӯхтаи сет

که در دیده، زین خاک اندوخته‌ست

зи танҳои нопоку хӯни наҷис

ز تن‌های ناپاک و خونِ نجس

Набояд ватан дӯстӣ кард ҳис

نباید وطن‌دوستی کرد حس

Ба ҷон дӯст дорад каси ин обу хок

به جان دوست دارد کس این آب و خاک

Ки хунаш буд чун май ноб , пок

که خونش بود چون می ناب، پاک

Ватани дӯст , Эронӣ холис аст

وطن‌دوست، ایرانیِ خالص است

На чун холисии зода ноқис аст

نه چون خالصی زادهٔ ناقص است

Ватани дӯстонеи дарин мардманд

وطن‌دوستانی درین مردمند

Ки дар кишвари хеш , сардаргуманд

که در کشور خویش، سردرگمند

Дуоашон ба даргоҳи парвардгор

دعاشان به درگاه پروردگار

Ҷуз ин нест дарбора ин диёр :

جز این نیست دربارهٔ این دیار:

Кунад душмани хонагиро ҳалок

کند دشمن خانگی را هلاک

Кунад шари бегона , зини обу хок

کند شر بیگانه، زین آب و خاک

Хиёнатгарон ончӣ ҳастанд , кош :

خیانتگران آنچه هستند، کاش:

Бибинанди кайфар , чу Темуртош

ببینند کیفر، چو تیمورتاش