Гар расад дасти ман ба домонаш

گر رسد دست من به دامانش

Май занами чок то гиребонаш

می‌زنم چاک تا گریبانش

Умрами андари ғамат ба поён шуд

عمرم اندر غمت به پایان شد

Шаби ҳиҷр ту нест пойонаш

شب هجر تو نیست پایانش

Дарди ишқи он қадр насибам кун

درد عشق آن‌قدر نصیبم کن

Ки туоне рисӣ ба дирамонаш

که توانی رسی به درمانش

Ончӣ бо ман ба зиндагӣ карда аст

آن‌چه با من به زندگی کرده است

Марг ман мекунад пушаймонаш

مرگ من می‌کند پشیمانش

Дасту по ҷамъ кун ки ме гузарад

دست و پا جمع کن که می‌گذرد

Ба сари куштаи шаҳидонаш

به سر کشتهٔ شهیدانش

Сари дил фош кард дида аз он

سِرّ دل فاش کرد دیده از آن

Ки дигар нест ҳоли китмонаш

که دگر نیست حال کتمانش

Чун банноӣ ба кор олам нест

چون بنایی به کار عالم نیست

Бикун эй сайли ашк банӣонаш

بکَن ای سیل اشک بنیانش

Ҳар ки аз косаи сар ҷам хӯрд

هر که از کاسهٔ سر جم خورَد

Бода , созад ҷаҳон намойонаш

باده، سازد جهان نمایانش

Соғар май ба гардиши ор ки чарх

ساغر می به گردش آر که چرخ

Нест мустаҳками аҳду паймонаш

نیست مستحکم عهد و پیمانش